Ben Yazıyorum

Hakan Günday ile Tanışmamız

2011-12-27T23:16:00.000+02:00

“ …Tüm bunlar yüzündendir ki; bir gece her nedense ikisinin de orada bir şekilde bulunduğu o kutlama mı, doğum günü mü, her ne ise, öyle bir eğlentinin yapıldığı o mekanda karşısında görünce O’nu, tam bir serseme dönüşmüştü.... Medeni insan profilinden oracıkta sıyrılmış, fevkalade alık bir kız çocuğuna dönüşmüştü. Elini uzatmak kadar standart bir davranışı sergilemek dahi gelememişti aklına, tanıştırıldıkları o anda…

Bu heyecan patlamasının yaşandığı an eğer yaşınız on yedi civarlarında seyrediyorsa, tamam, tüm alıklığınız kabul edilebilir. Fakat fark etmediniz mi koca koca insanların O’na “vay anasını!” dercesine baktığını ve elini uzatmak için sabırsızlandığını?

Açıkcası o gece, ancak o koca kazık insanların da benzer bir tutumda olduklarını gördükten sonra rahatlamıştım. Evet, bir de pembe şarap bolluğundan…”

Safak Pavey Meclis AB Bakanlığı Bütçe Konuşması 12.12.2011

2011-12-15T17:04:00.000+02:00

VE BİR YILDIZ DAHA KAYDI

2011-12-08T22:40:00.003+02:00

Bir diplomatın kızı olarak, 1936 yılında, İtalya’nın siesta alışkanlıkları ile ünlü tatlı bir liman şehrinde dünyaya gelmiş olan Esin Afşar bu ayki konuğumuz.

Çünkü biliyorsunuz ki, kendisi Ekim ayından beri yoğun bakım ünitesinde sürdürdüğü lösemi ve zatürre illetleri ile olan mücadelesini 15 Kasım 2011 tarihinde kaybetti.

Dolu dolu yaşanmış bir hayatın, fevkalade renkli ve yetenekli kahramanı olarak, ölüm biçimi ile de akıllara kazınan Afşar, Türkiye Cumhuriyeti sanatçılarının hepsinin de öyle bir köşede, unutulmuş bir biçimde, ve yapayalnız olarak hayata gözlerini yummadığını kanıtlamak istercesine, özel bir hastanede 75. yaşında hayata veda etti. Ardında da elbette, feyz alınası bir yaşam öyküsü bıraktı.

Diplomat oluşunun yanı sıra yazarlık mesleğini de icra eden bir baba, gazeteci/ yazar bir anne ve -farklı bir babadan da olsalar- 35 gibi erken bir yaşta profesör ünvanı almış ağabeylerin bulunduğu elit bir ailenin en küçük çocuğu olarak dünyaya, bir çocuğumuza nazaran oldukça şanslı bir biçimde, gelen Esin Afşar’dan belki de bu yüzden daha ufacık bir çocukken bile fazlaca şey bekleniyordu.

Verdiği son röportajda Aralık ayında piyanist Aslıgül Ayas’la konser vermeyi planladığını anlatan Afşar, lösemi rahatsızlığından da bahsetmiş ve bundan sonraki hayallerini soran muhabire sahnede ölmek istediğini, çocuklarına ise onurunu ve ödüllerini bıraktığını dile getirmiştir. Bir yandan konser planlarına devam ederken, bir yandan da gelecek hayalleri arasına –şu ya da bu şekilde- ölmeyi de katan Afşar’ın durumunu bilmesi ama yine de hayattan kopmadan ve sahneyi son ana kadar terk etmeden heves ile rolünü oynamaya devam etmesi de ayrı bir taktir konusu elbette.

YAŞAMI

İlerleyen zamanlarda Türk halk müziğinin usta bestecilerinden birine dönüşecek olan Esin Afşar, Ankara Devlet Konservatuarı piyano bölümü mezunudur. Esin Afşar bu eğitim dönemi sırasında, ünlü opera sanatçısı; “La Diva Turca” lakaplı Leyla Gencer ve dünyaca ünlü Yunan soprano Maria Callas gibi isimlere dahi eğitmenlik etmiş olan Madam Hidalgo ve Madam Böhm gibi isimlerden ses ve şan dersleri alma şeferine nail olmuştur.

Afşar 1940'lı yıllarda esasen piyanist kadrosundan girdiği Devlet Tiyatrolar’ında, Muhsin Ertuğrul' un “sahnenin çukurunda değil, üzerinde ol” uyarısı ile 12 yıl sürecek olan bir oyunculuk serüvenine başlamıştır. İşte bu dönemde, tiyatro oyuncusu Kerim Afşar ile evlenmiş ve Pınar adında bir kız çocuğu dünyaya getirmiştir.

Uzun süren tiyatro çalışmalarından sonra yeniden müziğe yönelen, önceleri Türkçe sözlü hafif müzik dalında çalışan, bir yandan da İtalyanca, Fransızca ve İngilizce şarkılar icra eden Afşar’ın çağdaş folk müziğine geçişi ise, Ruhi Su ile tanışması ile mümkün olmuştur. Geçen zaman ile birlikte, Afşar bu akım üzerinde söz sahibi olmaya, adından da söz ettirmeye başlamıştır.

1969'da, zamanın Dış İşleri Bakanı İhsan Sabri Çağlayangil tarafından Diplomatik sanatçı ilan edilerek Macaristan'a konser için giden Esin Afşar, birçok ülkede ve yurt içinde çeşitli konserler vermiş, ödüller kazanmıştır.

Aynı sene, Avukat Cemil Demirsipahi'nin yönettiği Kul Ahmet'in Yoh- Yoh isimli türküsü O’na ün sağlamış ve Afşar o günden sonra Bayan Yok-Yok diye anılmıştır.

(fotoğraf-1)

Senenin devamında, Yunus Emre' den bestelediği Bana Seni Gerek Seni ile Ankara'da Hafif Batı Müziği Düzenleme Ödülü’ nü ve Fransa'da Jacques Brel ile paylaştığı Dario Moreno Ödülü' nü almıştır.

Monacca Prensesi Grace Kelly tarafından davet edildiği konserlerde; Gilbert Becaud ve Josephine Baker ile sahneye çıkmış, Romanya Braşov Uluslararası Müzik Festivali’ nde, Eleştirmenler Ödülü’ nü almıştır.

Peşpeşe gelen senelerde ise; Türkiye'de yılın en iyi şarkıcısı seçilmiş, Bulgaristan Uluslararası Altın Orfe Müzik Festivali'nde üçüncü olmuş, Dış İşleri tarafından gönderildiği Napoli'de bir dizi konser vermiş, Tokyo'da, Seul'de, Hong Kong'da konserlerine devam etmiş ve bu ülkelerin televizyon programlarına konuk olmuş, ününü denizler- kıtalar aşırıya taşımıştır.

İsrail'e gitmiş, Kudüs Tiyatrosu' nda konser vermiş, İngiltere, İtalya, Belçika ve Tunus' u da konser programına dahil etmiştir. Peşinden Avusturalya' ya gitmiş, Sidney ve Melbourne' de de konserler vermiştir.

İsrail' de düzenlenen Akdeniz Halk Şarkıcıları Festvali' ne katılıp, dördüncü olduğu 1975 senesinde, vefat ettiğinde halen evli olduğu, Şener Aral ile ikinci evliliğini yapmış, bir sene sonra da Aydıncan Aral isimli bir erkek çocuğu dünyaya getirmiştir.

(fotoğraf-2)

Hans Christian ANDERSEN’ in 1845 yılında yazdığı Kırmızı Papuçlar isimli ünlü masalını 1980 yıılında İngilizce' den çevirmiştir. Masal bu yolla tiyatro sahnesine aktarılmış, Ankara ve İstanbul Devlet Tiyatorları'nda 4 sene oynamıştır.

1982 yılında Bilge Erenus' un yazdığı tek kişilik bir oyun olan Kelaynaklar' da oynamaya başlamış, iki sene sahnelemiştir.

1986' da Dünün ve Bugünün Türk Şiir ve Ezgileri adlı uzun çaları piyasaya çıkmış, aynı yıl Orient Express ile Avrupa Festivali' ne katılmıştır. Kendi besteleri ile Yunus Emre kasedi 1990 yılında piyasaya çıkmıştır. 1991' de bu kasetin İngilizce yorumunu hazırlayıp dünya piyasasına sunmuştur. 1991'de Kuzey Amerika, Avrupa ve Uzakdoğu' da konserler yapmış, 1993' te Mevlana-Yunus Cd 'sini yayınlamış, Sofya' da konserler vermiş ve aynı yıl Fransa' da Nazım Hikmet' in 30.ölüm yıldönümü nedeniyle onun şiirlerinden bestelenmiş şarkılar söylemiştir. (http://goo.gl/WkHZD)

“NE YAPAYIM BÖYLE AYDINI”

Esin Afşar sanatsal başarılarının yanısıra, sakınmadığı karakteri ve dik duruşu ile de akıllara kazınmış bir karakter idi. Afşar, 1984 Mayıs’ında son halini alan Aydınlar Dilekçesi’ ne imzasını koymuş, “ne yapayım böyle aydını” şeklinde duyulan Kenan Evren hezeyanlarına rağmen imzasını geri çekmemiş ve hatta dilekçeyi Evren’e götüren kurulda yer almıştı. Bu kararlılığın ve geri adım atmama istikrarının karşılığını da, TRT’den yediği 5 yıllık yasak ile almış olsa dahi, tüm dünyada sanatını icra etmeyi sürdüren bir kadın için, Türkiye’nin o kendi ekseninden gayrısını pek de önemsemeyen tek kanalı tarafından yasaklanmak kimin umurunda. Elbette utanç verici, elbette aşağılayıcı bir durum fakat çoğunluk Türk sanatkarının hayatına bakıldığında, bu onlar için bir kader ortaklığı olsa gerek. Yasaklanmak, sürgün yemek, vatandaşlıktan atılmak ve şimdilerde bile demir parmaklıkların ardına itilip sesi kısılmak, devlet düşmanı ilan edilmek…

(fotoğraf-3)

Tüm bu sanatsal verimliliğinin yanısıra, Sivil Toplum Kuruluşları’nın etkinliklerine de katılan Afşar, Türkiye- Yunanistan Dostluk Derneği Yönetim Kurulu Üyesi, Sokaktaki Çocuklarını ve Gençleri Koruma Derneği kurucu üyesi, Beyoğlu’nu Güzelleştirm Derneği ve Müzik Dostları Dernekeri Yönetim Kurulu Üyesi olup, Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği, Atatürkçü Düşünce Derneği ve Sigara İçmeyenler Derneği’nde de çalışmalarını sürdürmüş bir aktivist idi.

ARABESK MÜCADELESİ

Fazıl Say’ ın sosyal medya vasıtası ile tiksintisini en üst tondan belirtmesi üzerine hararetlenen arabesk tartışmalarına benzer bir yaklaşım da Esin Afşar’ ın konu hakkındaki fikirlerinde açıkça görülebiliyor. Say kadar kudurmuş değil tabii Afşar. İş Bankası Yayınları’ ndan çıkan Esintiler adlı kitabından bir başlık işte şöyle; “Arabesk Müzik Sanat Değil, Toplumsal Bir Olgudur”.

Afşar bu başlık altında, şimdiki eğitim sisteminin kendi zamanından ne kadar farklı olduğunu, artık çocuklara okulda müzik adına hiçbir şey öğretilmediğini, sevdirilmediğini ve özendirilmediğini ve hatta çocuklara müzik başlığı altında, arabesk şarkılar öğretilmekte olduğunu, kulakların bu yoz müziklerle doldurulduğunu, yayın kuruluşlarının da buna aracılık ettiğini anlatıyor. Bir bölümde ise;

“ İlkokul öğrencisiyken, ünlü opera sanatçısı Belkıs Aran, bir öğlen tatilinde okulda ayaküstü konser vermişti gönüllü olarak. Müzik öğretmenimiz Naciye Yaprak, Ankara Koleji’ nde bizlere Shubert, Shumann, Mozart dinletiyor ve söyletiyordu. Üç-dört sesli koro oluşturmuştu biz öğrencilerinden. Kulağımız iyi müzikle eğitiliyordu”

diye belirtmiş. İçinde bulunduğumuz zaman ile kıyaslandığında bu anlatılanlar ne kadar ütopik değil mi?

Yazıda yine arabesk ile ilgili şöyle bir paragraf daha var;

“Göçlerle başladı bildiğiniz gibi bu müzik. Yani kırsal kesimden kente gelip beklentilerini bulamayan insan-ların düşkırıklığı sonucu düştükleri karamsarlıktan yararlanan kişilerin başlatıp yayması sonucu. Zaten kaderci, karamsar bir bünyeye sahip olan toplumumuzu kavrayıverdi bu müzik. Müzikle birlikte Konfiçyüs’ un dediği gibi, Her şey bozulmaya başladı. Davranış bozuklukları, lahmacun kültürüyle artan karabıyıklılar, sarı mercedesliler!”

TÜRK HALK MÜZİĞİNE GEREKLİ MÜDAHELE

Doğu- Batı sentezine her daim set çeken TRT Denetim Kurulu’ na rağmen, “Türk Halk Müziği’ ni modernize ederek söyleme akımını” Tülay German’dan sonra ilk olarak ciddi manada ele alan Esin Afşar, ilk olarak Aşık Veysel’ den çok seslendirmeler yapmış ve öncelikle Veysel’ in kendisinden tebrik almıştır.

Çocukluğunda, gençliğinde veyahut artık koca kazık olduğu zamanlarda bu çeşitlendirmeleri ya Yaşar Kurt ya da Kaan Tangöze hazretleri tarafından dinleyenler, Kara Toprak’ ın ya da Güzelliğin On Para Etmez’ in esasen kimin eseri olduğundan ne kadar haberdardı sormak lazım. Yine de bir şeyleri azıcık ucundan da olsa yakalamış bir nesilden geldiğine inanmak gerekiyor bu yaş grubunun. Ama şu vakit çocuk olanlar, her şey sanki az evvel var edilmiş gibi, onlara pek bir kıymetsizce davranmıyorlar mı?

(fotoğraf-4)

“HANİ BİR ZAMANLAR KULAKLARINIZI TIKADIĞINIZ BİR BESTE VARDI…”

Esin Afşar ile ilgili belirtilmesi gereken ve absürd sayılabilinecek bir başka durum da, kendi kaleminden resmi web sitesinde anlatılmış.

1974 yılında Türkiye, Eurovisyon Şarkı Yarışması’na ilk kez Esin Afşar ile katılmaya niyetlenmiş. Afşar da sözü ve müziği kendisine ait olan, “Canı Sıkılan Adam” isimli çalışması ile yarışmaya gitmiş fakat yarı finale kalamamış. TRT’ den 1980 yılında, Eurovision Şarkı Sözü Yazarı Ödülü alan Şanar Yurdatapan, Afşar’ a bu çalışmanın kurula bir iki numara büyük geldiğini, ileride değerleneceği şeklindeki fikrini iletmiş. Ve seneler sonra Türkiye’nin en büyük telefon operatöründen bir telefon gelmiş Afşar’a... Antenleri fevkalade çalışan selocanlar, Afşar’ da dahi bir kopyası bulunmayan “Canı Sıkılan Adam” ı reklam müziği olarak kullanmak konusunda iznini istemektedirler bu telefonla…

İşte sayın seyirciler, kulakları uzun süre tırmalayan o elektronik tabanlı reklam müziğinin aslında böylesine şanlı bir geçmişi var… (orjinalini dinlemek için buyurun: http://goo.gl/N3jnV)

Kepekli Poğaça ve Böğürtlenli Çay

2011-12-01T22:57:00.003+02:00

Her daim hatırladığım bir anılar bütünüdür bu..

2000’lerin en başında, Göztepe bulunan ve ismi 50. Yıl Tahran Lisesi olan o okula giderken, neredeyse her sabah aldığım kepekli poğaçalar ve en yakın arkadaşım Gizem’in hazırladığı böğürtlenli çay.

Evden çıkardım, hatırlamıyorum ama herhalde bir 5 milyon ile cebimde. (O zaman bu küçücük paralar bile milyonlar ile ifade ediliyordu) Köşedeki pastaneden (o zamanlar pastahane diye yazılırdı bu kelime) alırdım poğaçaları ve yürümeye devam ederdim. Yokuş aşağı iner, Bağdat Caddesi’ni bir müddet katettikten sonra Plaj Yolu’nun küçük sokaklarından birine girip Gizem’in evine ulaşırdım. Annesi çoktan işe gitmiş olurdu. Okula gitmeden evvel bir yarım saat evde takılır, pencere kenarında duran, ortalarındaki sehpa ile bir takım oluşturan ve karşılıklı duran o iki tekli koltukta otururduk. Henüz kaloriferler yanmıyor olurdu sabahın o saatinde. (O zamanlar, kapıcı denilen apartman görevlileri gece oldu mu kapatırlardı kaloriferlerin ısısını) Poğaçalardan sonra sigaramızı içerdik herhalde, öyle hatırlıyorum. Sonra evden çıkar, Göztepe Parkı’nın içinden geçerek, Gül Bahçesi’nde bir iki okulluya daha rastlayarak varırdık binaya. Kapıda spor ayakkabı giymeye ve eteklerini kıvırmaya cesaret edenleri ayıklayan bir ekip dururdu. (O zamanlar devlet okuluna spor ayakkabı ile gidilemez, etek boyu dizden yukarı çıkamazdı) Bahçede tören yapılırdı. Üşürdük. Sınıfa girerdik ve üşümeye devam ederdik. Zaman zaman sınıfta paltolarımız ile oturmamıza kızan öğretmenler çıksa bile genelde hiçbir zaman yanmayan kalorifer gerçeğini kabul ederek, ses etmezlerdi. Kimi zaman eldiven ve atkı ile oturduğumuzu dahi bilirim.

İlk telefüs hemen inerdik kantine. Gizem kola içerdi sabahın köründe. Hayret ederdim. Zaten sabah sabah içtiği ikinci sigaraya da aynı hayret ile bakardım. Kantinin az ilerisinde, ağaçların altında bir bölge vardı. Herkes orada içerdi sigarasını.

Bütün gün yanyana otururduk. Bize “hiphopçılar” derlerdi ya da “alternolar”. Barbour mont ya da Harley Davidson bot giymez, Mickey Mouse’lı çorapları sevmezdik. Ben yine kolej ayakkabılarım ile daha onlara yakın dursam da, Gizem Vansleri ile ayrı bir tarza sahipti. Bir ara kendi ellerim ile –ister istemez- turuncuya boyadığım ve kısacık yaptığım saçlarım ile ben de kolej ayakkabılarımın yumuşattığı imajımı yeniden tuhaflaştırmıştım. Dilini deldirmişti bir de Gizem. Tahtaya kalkamazdı bu yüzden. “Hocam boğazı şişti” derdik. Yerlerdi.

Öğlen yemeği zamanı geldiğinde 5 milyonumuzdan kalanı, etraftan istediklerimiz ile birleştirip bir patso alırdık sanırım. (O zamanlarda henüz okul kantinlerinde zararlı yiyecekler satmamak gibi bir kafa yoktu) Akşam olurdu, hava serinlerdi. Ben taksiyle giden var mı eve diye yoklardım etrafı. Bulamaz isem yürürdük yine beraber. Kimi zaman Gizem’e giderdim dönüşte de. Annesi daha gelmemiş olurdu. Yoldaki bakkaldan bir şeyler alırdık. Sanırım yazdırarak. (O zamanlar halen bakkal amcalar veresiye yazıyordu)

Sonra ben eve giderdim. Feci şekilde uyurdum. Akşamları da, hatırlıyorum, muz çoraplarımla yatardım çünkü kapıcı gece kaloriferin ısısını kapadı mı, ertesi sabah yataktan kalkmak oldukça zor olurdu. Bir de o zamanlar bazı sabahlar olurdu ki, pencereden baktığında bembeyaz bulurdun dışarısını ve sonra bir telaş televizyonu açardın. Karga bokunu yemeden başlamış haber bülteninde Milli Eğitim’in açıklaması yayınlanırdı “okullar bugün tatil” diye. Ben yine de çoğunlukla giderdim Gizem’e.
Ben yine poğaçaları alırdım, O yine böğürtlenli çay yapardı.. Oradan buradan konuşur, dilimden halen düşmeyen tabir ile “dünyayı kurtarıp yeniden batırırdık”

Ani Aşk (18.08.2001)

2011-11-30T00:46:00.002+02:00

Durup dururken gelir insana.

Biriktirdiğin, başkalarından sakındığın ve mütemadiyen kabarttığın, bir tek kişiye mahsus, üretimini kendin yaptığın ve cefasını da fazlasıyla kendine çektirdiğin sevdanın ve yanında eşantiyon olarak her gün bir tablet ağzına attığın sancı hapına nazaran; şifalı bir bitkidir ani aşk. Kocakarı ilacıdır. Uyurma ve alelaceledir. Pek bir işe yaramaz, yaradı sanılır ve etkisi de kısa sürer.

Asıl ilacın tıbbiyede gizli. Asıl şifa; gerçekte saklı. O tek kişilik sevdanda kaldı ruh sağlığın. Ani aşk dediğin, geldiği gibi tam da adına ve şanına yakışır biçimde gitti, bitti.

Şimdi bir elinde kabartma tozu, bir elinde biriktirdiklerin, ağzında tek tablet sancı hapı ile yarıda kestiğin bitmek tükenmek bilmeyen özel üretimine devam ediyorsun. Ani aşk bitti. Bu özel imalatın tek sahibinde kaldı ruh sağlığın.

artık kısa cümleler kuruyorum

2011-11-26T12:56:00.003+02:00

http://goo.gl/G7Oqt

melistukelsunbu
twitter

Photo

2011-11-26T01:04:00.000+02:00

Photo:

1 Fotoğraf

2011-11-13T12:17:00.000+02:00

Ubeydullah Hakan- Fırat Haber Ajansı

Nice Senelere!

2011-10-29T14:33:00.000+03:00

Taze Kahve/Bugünün Edebiyatı

2011-10-23T18:12:00.003+03:00

TazeKahve Bir "4k-KalemKahveKlavye Konsepti" Projesidir

	4k-TazeKahve, Sosyal Ağlardaki Bilgi Kirliliğinden ve Ciddiyetsizlikten Uzak, 1990 Sonrası Yerli Yazarlarla İlgili Paylaşımları Amaçlar. Bu Paylaşımlar, Hem Yazarların Eserlerinden Hem de Haklarında Yazılan Her Türden Metin ve Akademik Makaleler ile Görselleri de Kapsamakta. TazeKahve, Bir 4k-Konsept Projesidir. Yayında Olan Diğer Projeler: http://kalemkahveklavye.blogspot.com/ http://facebook.com/kalemkahveklavye http://facebook.com/oguzataysaygidurusu http://4k-radyo.blogspot.com/

4k-TazeKahve, Sosyal Ağlardaki Bilgi Kirliliğinden ve Ciddiyetsizlikten Uzak, 1990 Sonrası Yerli Yazarlarla İlgili Paylaşımları Amaçlar.

Bu Paylaşımlar, Hem Yazarların Eserlerinden Hem de Haklarında Yazılan Her Türden Metin ve Akademik Makaleler ile Görselleri de Kapsamakta.
TazeKahve, Bir 4k-Konsept Projesidir.

Yayında Olan Diğer Projeler:

http://kalemkahveklavye.blogspot.com/
http://facebook.com/kalemkahveklavye http://facebook.com/oguzataysaygidurusu
http://4k-radyo.blogspot.com/

	kalemkahveklavye@hotmail.com
	http://kalemkahveklavye.blogspot.com

anatomical paintings by Ivan Ebel

2011-10-15T18:07:00.000+03:00

anatomical paintings by Ivan Ebel:

anatomical paintings by Ivan Ebel

4k-Dergi "DİP" Sayısı Yayında!

2011-10-10T21:25:00.000+03:00

4k-Dergi "DİP" Sayısı Yayında!:

"Oraya İnmeyi Göze Alanlar, Tekrar Çıkmaları İçin Gerekeni Elbet Bulurlar.

Fakat İnen ve Çıkan Aynı Değildir Artık."

KalemKahveKlavye Konsepti'nin Edebiyat Ağırlıklı Kültür-Sanat Yayını
4k-Dergi "DİP" Konseptli 6.Sayısı İle Yayında!

FLASH FORMATONDA ONLINE OKUMAK İÇİN TIKLAYIN

PDF FORMATINDA OKUMAK VE İNDİRMEK İÇİN TIKLAYIN

(Sayfanın Sağındaki Download Butonundan İndirebilirsiniz)

Her Sayının Konseptiyle Görsel Altyapısının Paralelize Edildiği 4k-Dergi, Artmakta Olan Tecrübesi ve Kitlesi İle Sonrakilerin Gerisinde Fakat Öncekilerin İlerisinde Bir Sayı Hazırladı.

Koray Sarıdoğan Editörlüğünde Çıkan Bu Sayıda, Görselleri ve Metinleriyle

ARİF KADİR GÜLER-CANAN AYDIN-DİLAN HEJA-DORUK ERDAL-ELİF KARADENİZ-ESRANUR KARAÇENGEL-GEZGİNCİ ERDEM-GONCA CENGİZ-MELİS TÜKEL SÜNBÜL-MERT DALGIÇ-ÖZLEM ÇETİNKAYA-PINAR KILIÇ-SELİN EKDUR

Yerlerini Aldılar.

Welcome to Club

2011-09-25T12:31:00.000+03:00

Bitirip tüketiverdiğimiz bu yaz, kara bir 23 Temmuz günü, basında yayınlarınca evinde ölü bulunduğu haber edilen, ancak bir yandan da kalabalık bir parti sırasında eski kocası Blake Fielder-Civil’in kucağında son nefesini verdiği de iddia edilen Amy Winehouse –artık her nasıl vuku bulduysa- aramızdan ayrıldı. Canlı canlı göremeden O’nu, dinleyemeden daha çekip gitti...

“Will You Still Love Me?” nin can yakıcı sözleri, “You Know I’m No Good” nin kaskatı gerçekliği, “Just Friends” in Karayiplere götüren melodileri, “Back to Black”in şimdiki zaman R&B’si ve geçmişin derin soulunun karşımı bir bileşke olması ve tüm diğerleri… Akıllarda kalan çok daha fazlası elbette.

Ama keşke yakından görebilseydik seni be Amy...

2005 yılının başında, herkesin çok iyi bildiği şu bir takım bağımlılıklarının tedavisi için kliniğe yatmasının gerekli olduğunu düşünenlerin sayısı ne kadar fazla olursa olsun, fena halde kendine dönerek bir çeşit oto-tedavi yöntemi geliştiren Winehouse, çıkardığı “Back to Black” isimli albüm ile listelerin başına oturmuş ama yetmemiş, kendisi ile alakalı alakasız herkesin ruhunda tedaviye de kalkışmıştır. Başardı mı derseniz, ona şüphe yok. Kendi dünyasındaki sorunları anlatırken, bir yandan da henüz performans sergileyemediği bir çok ülkenin bir çok şehrinde feci alakasız mevzulara bile binbir çeşit merhem oluyor, herkesin kafasında başkalaşıp, güzelleşiyordu. Yani; Amy Winehouse’ın “I told you I was trouble- You know that I'm no good” derken ne demek istediği elbet önemli ama dinleyicinin bunu kendi hayatına adapte etmesi, Camden Town’a hiç de benzemeyen başka bir şehirde yaşadığı sevgili münasebetine dahil edebilmesi, o münasebet içinde bu cümleleri anlamladırabilmesi de mühim bir mevzu sonuçta.

Uyuşturucu bağımlısı ve alkolik olarak lanse edilmesinin bir çeşit rant getirisi olduğu ve bu konuda fena halde sömürüldüğü aşikar olan Amy Winehouse aslına bakarsanız, kapısında uzun süreler bekleyen paparazziciğe acıyıp onu evine alan, bir müddet sonra da onu markete gönderip bira aldıran bir candır. Senin benim gibi biridir sanki. Camden Town’da gezerken ya da bir mekandan çıkarken üzerine patlayan flaşlardan aşırı derecede rahatsız olmasını uyuşturucunun yarattığı muhtemel hassasiyete bağlayan da var, henüz halen bu star olma mevzusuna alışamadığından kaynaklanan bir refleks olduğuna inanan da. Fakat Winehouse’un üzerine etikenlenen ve giderek karakterini ele geçiren şu “heroin schick” imajı aslında elbette ki bir proje çalışmasının ürüdür. En önemli temsilcilerinden biri Kate Moss, daha küçük boyutlu bir takım takipçilerinden biri de Lindsay Lohan olan bu imaj sürüklenmesinin parıldayan yeni yıldızı Winehouse’ın hayatının parçalanması ve hayatının bu kadar trajik bir şekilde sonlanması istenilen bir olay olmasa da, projeyi yöneten kişilerin muhakkak ki öngördüğü bir gerçek olarak her zaman göz önünde tutulmalı, es geçilmemeliydi.

“Rehab” parçası ile başlayan bağımlı, sorunlu ve fakat özgür kız kafası, aslında Winehouse’ı en başında etkisi altına almamıştı diyebiliriz. Parçanın klibinde gayet sağlıklı görünen ve yanakları dolgun genç bir kadın vardı ne de olsa. Yani hani derler ya, “O değil de, çevresi kötüydü”.

Durum kısaca böyle açıklanabilir.

KLÜBE HOŞGELDİN AMY!

Üzerinde “Özel Ambulans” yazan siyah renkli bir araç ile Camden Town’dan ayrılırken de peşinde yine paparazziler vardı Amy Winehouse’ın. Bir ceset torbasının içinde yatarken etrafı oldukça kalabalıktı. İçinde cansız bir biçimde yattığı bordo renkli fermuarlı o torbayı görenler “Oh, my God” falan diye sayıklıyordu. Kapısının önüne Smirnoff şişesi ya da içtiği sigaradan bir paket bırakanlar vardı.

Ama belki de sanıldığı kadar feci bir şekilde gelişmiyordu öteki tarafta işler... Sonuçta herkesin dilinde bir Club27 lafı dolanıyor. Bütün televizyon kanalları ve sosyal medya; Amy’nin de klübe katıldığından bahsetti. Bu klüp -kısaca bahsetmek gerekirse; 27 yaşında, gizemli ve beklenmedik şekillerde hayatını kaybetmiş meşhur müzisyenlerinin öteki dünyada oluşturdukları düşünülen bir tür, yapımı dünyaya fakat mekanı öbür tarafa ait bir oluşum. Eee... Amy de 27’sinde hayata veda etti ne de olsa. O’nu da bu klübün bir üyesi olarak benimsemek gayet normal o halde.

O halde belki de Club27’nin saygıdeğer üyeleri ayakta karşıladı O’nu. O zaman en başta Kurt Cobain duruyordu herhalde, en gençleri olduğundan. Sonra sırayla Jim Morrison, Janis Joplin ve en arkada tüm heybeti ile Jimmy Hendrix. 27’sinden genç ve 27’sine geldiğinde ölmeyi planlayan, kitlerce kabul görmüş bir sanatçı değilseniz asla dinleyemeyeceğiniz müzikler yapıyorlar belki de orada. Joplin sonra kenara çekiyor Amy’yi herhalde, 1969 yılında yeni albüm çalışmasına ilham kaynağı olması için yeniden başladığı eroinden bahsediyor. Laf olsun diye tabii. Artık her şey için çok geç ne de olsa. Trajik hayatların efsane isimleri öbür dünyada, farklı bir boyutta belki de hepimizden iyi takılıyorlar... Kim bilir?

Amy Winehouse’ın Grammy’leri neredeyse süpürdüğü ve resmen kasıp kavurduğu o yıl, yeniHarman’da kendisinden bahsetmiş, büyük bir coşku ile adını anmıştık. Yazıyı yazarken elbette tedirgindik. Çünkü bahsi geçen her ne kadar sesiyle ortalığı yıkan ve imajı ile herkesten farklı olduğunu açıkça belli eden güçlü görünen bir kadın da olsa, zayıf yanları da apacık görülebiliyordu aslında. Şimdi öldüğünü düşünmek hem kabullenilmiş bir gerçek hem de algılanması bir o kadar güç bir kayıp.

Ünü tüm Dünya’ya aynı hızla yayılan Winehouse’ın Türkiye’de tanınması ve aniden sevilmesi de hiçbir ülkeden geri kalmamıştır. Yaşadığı sorunlar nedeni ile geciken turnesi, bildiğiniz üzere, ancak 2011 yılına planlanmıştı. Belgrad Konseri’nde üstüste denemesine rağmen şarkılarını söylemekte başarısız olan ve her halinden aslında sahnede değil de bir doktorun yanında olması gerektiği belli olan Winehouse, fena halde yuhalanmış, herkesin hemen havaya kaldırdığı cep telefonları ile tepeden aşağı nasıl da fena bir biçimde yuvarlandığı acemice belgelenmiş ve defalarca yere düşüp kalkması kaydedilmişti. Konserin durum itibari ile iptal edilmesinin ardından, sinirli kalabalığa uzatılan mikrofonlara çoğunluk hep aynı sinir ile cevap veriyordu. Herkes kızıyordu. “Neden şarkı söyleyemeyecek birini buraya getiriyorlar?” diyen bile vardı.

İşte bu cümle ile gözümüzün önünde parıldayan bir gerçek var. Katıksız bir fan asla bu sözü söylemez. Hadi “fan” biraz çirkin bir kelime oldu. Sevdiği sanatçıyı ciddi manada seven hiçbir dinleyici, bu rezil oluş ve düşüş durumuna sinirlenemez, böylesine kalpsiz bir tepki veremez. Sonuçta ortada istenemeyen bir durum olduğu apaçık. Psikolojik bir sorun olduğu da aşikar. Ve zaten kadının bilinen bir bağımlılık sorunu var. Ha, Rehab’ı dinlerken iyiydi! Zaten demişti orada; “I won’t go go go!” diye... Şarkıyı söylerken iyi! Kadın demişti “gitmeyeceğim” diye. Sen de tekrarlamıştın ya hani “no no no!” diye! Heey! “Gitme be Amy!” diyordun hani, aferim çekiyorun! Noldu?

*Gerçek ve Vefalı Dinleyici*

Durumları elbette ki çok farklı olsa da; seneler evvel vuku bulan ve Duman Grubu’nun solisti Kaan Tangöze ile ilgili bir örnek geliyor aklıma. O sene, sevgilisi kendini jimlastik ipi ile odasındaki dolaba asarak intihar etmiş olan Tangöze’nin kendini toparlamış olmasını kimse beklemiyordu. Fakat uzun zaman geçmişti ve “gösteri devam etmeli” geyikleri falan işte biliyorsunuz...

Mimar Sinan Üniversitesi’nin denize nazır bahçesinde sahneye çıkan Duman ve solgun benizli Tangöze. Bir iki şarkı söylediler, ortam ısındı falan derken sahnede kafaya dikilen Tekel vodka şişesi göründü. Sonraki şarkıyı tam olarak söyleyemeyen Tangöze, kendisini dinleyen kalabalıktan yardım almıştı ve en sonunda da ağlamıştı.

İzleyicileri görmeliydiniz... (Ki çoğu delicesine Tangöze’ye aşık hatunlardan oluşuyor) Yaşadığı duygu yoğunluğundan dolayı hemencecik dumanlanan Tangöze’ye hemen sonraki şarkısında fevkalade bir destek gelmişti. “Kırmış Kalbini” idi söylediği şarkı. Neredeyse mikrofonu elinden aldı güruh Tangöze’nin ve hep beraber söyledi:

“biz neler içtik neler yedik

bak hala burdayız

sen hiç üzülme hiç ağlama

bak hala burdayız"

Sonra da o bilindik “çok sağoluneeaa!” geldi mikrofondan, elini göğsüne götürüp eğildi hafifçe Tangöze. Teşekkür etti herkese. Koskoca bir kalabalık ile tek bir adam feci şekilde anlaştılar, sanki sarılıp birbirlerini teselli ettiler.

HAY TESTİ KADAR...!

Kimi küçük kafalıların ettiği şu zalim lafları aslında bir kenara bırakmak lazım ama insan biraz düşündükçe, bu laflara cevap vermemeyi ardından bu kadar söz söylenen bir ölünün peşinden yapılan bir başka terbiyesizlik olarak buluyor. Bildiğiniz şu “su testisi su yolunda kırılır” geyiği bahsettiğim. Bir insan bunu nasıl der, ölmüş birinin ardından böyle konuşmanın hiçbir kanuna uymadığını, hiçbir mantığın ve vicdanın bunu kabul etmeyeceğini nasıl görmez? Demek ne kadar kötü kalpliler değil mi? Ya da sandığımızdan da küçük beyinleri. Aynı kalpsiz sözler aniden yaşamını yitiren Defne Joy Foster için de söylenmişti fularlı bir tuhaf antropozlu adam tarafından. Çünkü kendi küçük kafasında beğenmemişti Foster’ın o gece sergilediği davranış biçimini ve kendini bir ahlak polisi bellemişti ki hemen lafı yapıştırdı. Hıncal Uluç, eğer varsa tabii öyle bir şey, kendisine duyulan saygının tümünü de o cümle ile yitirdi.

Amy Winehouse’ın durumunda ise aynı cümleyi, küçük kafasının ölçüsünü kanıtlamak istercesine Yonca Evcimik söyledi. Daha yaratıcı olamadı. Papağan gibi tekrarladı Uluç fularlısını. Demek ki Evcimik de ölenin kim olduğunu, yaşasa ve sağlıklı olsa dünya müziğine neler katabileceğini göremiyordu ve bilmiyordu.

Herkes gözündeki o perdeyi kaldırsın. Yaşanan bir trajedidir. Prodüktörünü, menejerini, evinde verdiği partilerde sabahı sabah eden yakınlarını ve ölümünden sonra “ay canım arkadaşım” çeken denyoları bir araya toplayın. Hepsi suçludur.

Farklı imajı sayesinde moda endüstrisinin ve çalkantılı yaşamı nedeni ile de medyanın fevkalade çekici bulduğu Winehouse’ın cenaze töreni dahi bir şovdu sevgili seyirciler. Saçını Winehouse gibi toplayan kadınlar, ellerinde tuttukları mendillerini bir gram dahi ıslatmadan törenden ayrıldılar. Çünkü yalnızlığına ortak olmadıkları, sorunlarını paylaşmadıkları bir arkadaş mezarlıkta olunca da ancak bir Twitter sayfası kadar yakın olabiliyordu. Yani oldukça uzak.

Film Ekimi

2011-09-25T12:10:00.000+03:00

Touch Yourself

2011-09-21T20:32:00.000+03:00

4k/KalemKahveKlavye: 4k-Dergi'nin "Vicdan" Konseptli 5.Sayısı Yayında!

2011-09-10T12:59:00.000+03:00

4k/KalemKahveKlavye: 4k-Dergi'nin "Vicdan" Konseptli 5.Sayısı Yayında!

Görsel Olarak Yine Önceki Sayılardan Farklı Şeylerin Denendiği ve Yatay Tasarımın Seçildiği 4k-Dergi'nin 5.Sayısında

Metinlerde: Adalet Yavuz-Arif Kadir Güler - Azel Yılmaz - Derya Korkmaz- Doğukan Özdemir-

Fatih Gürçay - Gezginci Erdem - Gizem Gözde Ocak-Melis Tükel Sünbül -Mert Dalgıç -Mert Kobaş-Sevgili Hande Hanım-Tuba Yavuz Görsellerde: Koray Sarıdoğan - Züleyha İpşir
Eserleriyle Yer Aldılar

Photo

2011-08-20T15:20:00.000+03:00

Photo:

and The Slutty Pumpkin never shows up...

2011-08-12T15:33:00.002+03:00

Robin: How do you do this, Ted? How do you sit out here all night, on the roof in the cold and still have faith your pumpkin's gonna show up?
Ted: Well, I'm pretty drunk...

Photo

2011-07-27T16:16:00.000+03:00

Photo: "

"

Amy Jade WINEHOUSE

2011-07-24T23:33:00.007+03:00

(Amy Türkiye'yi ve tüm dünyayı kalbinden vurduğu yıllarda yeniHarman'da ondan bahsetmiştik... Aşağıdaki yazının yazıldığı tarih, Amy'nin Grammyleri resmen götürdüğü zamana denk düşüyor. Ölümünden bahsetmek yerine bu yazımı yayınlamayı tercih ediyorum...)

CAZ TINISI BOL, “SOUL” RUHU HALEN DİNÇ BİR R&B REHABİLİTASYONU: AMY WINEHOUSE !

Kimilerine göre bir çeşit tuhaflıklar silsilesinden ibaret olsa da yaşamı, henüz yirmi beşinde bir “çirkin güzeli” kendisi. Diğer ünlü kişilikler gibi kusurlu yanlarını photoshop ya da farklı taktikler ile kapatma gereği duymuyor ve takıntığı rahatllıktan ötürü, aklına dahi gelmiyor bunu yapmak. Kokain tutkunluğu ve dolayısı ile peşinden koşarcasına gelen, kendisinin de türlü şekillerde “izleyenlere” kanıtladığı alkolizmini hesaba katarsanız; “o kafayla nasıl göründüğünü mü düşünecek” iddiasının gerçekliğini de bir kenara bırakamayız elbette. Fakat bu kadın; önce ülkesi İngiltere' yi, peşinden Amerika' yı kasıp kavuran albümü “Back to Black” i 2005 yılının başlarında, bahsi geçen bağlımlılıkları yüzünden kliniğe tedavi için yatması istenirken, bunu ısrarla reddedip, evine kapanmak sureti ile yarattı.

Tedavi?

Al sana tedavi o zaman! Hepimize!

Pürüzsüz tenli, kimisi platin sarısı saçlı, Barbie bebek kıvamındaki kızların daha çok kliplerinde salladıkları popolarının, ufak bez parçalarından meydana getirilmiş kıyafetleri ile, sunacak başka bir haltları olmadığından, en üst düzeyde tutukları seksapelliklerinin ve insanın içine fenalık getiren piyasa R&B albümlerinin arasından vahşi bir biçimde sıyrılan Amy sözünü ettiğim. Nasıl o Amerikalı efsanevi caz sanatçısı Ray Charles'a “Ray” diyor Rehab' da, kimse tutamaz sizi, içtenliğine, sanki öyle doğmuş gibi yüzünde duran kenarları kıvrık kalın siyah göz kalemine ve tabii “yırtık” sesine tav olup, şahane olsa da soyadı, sadece Amy dersiniz O’na. Özel yaşamındaki sıkıntılarını, bağımlılık problemini, depresyonik halini ve magazin basınının hakkında yaptığı sansasyonel haberleri bir kenara bıraktığınızda kalan; Amy orijinalliğidir çünkü. Sek içilir.

*Amy Jade Winehouse*

Taksi şoförü bir baba ve eczacı bir annenin çocuğu. 1983 yılında dünyaya gelen ve caz müziği tınılarının etkin olduğu, bir şekilde uğraş haline getirildiği, profesyonel anlamda da meslek edinildiği yahudi bir ailenin yeni ferdi. Bu “cazcı” aileye doğarak hedefi tam on ikiden vurmuş anlayacağınız, tam adı ile, “Amy Jade Winehouse.”

Londra’da, Southgate’in varoş mahallelerinde geçen çocukluk döneminde, henüz onundayken “Salt ‘n’ Pepa” isimli amatör bir rap grubuna katılmış. Bu grubun ateşinden mi, çocukluğunun sızıntı yapan enerjisinden mi ya da belki de kanından gelen jazz tınılarının, o soul ruhunun O’nu kendisine çektiğinden mi bilinmez ama çocukluk dönemi benzer müzik grupları içinde pişerek ve gitar dersleri alarak geçmiş. On üç yaşında ise şarkı yazmaya başlamış. Tam bu sıralarda ise uyuşturucu ile aralarında ilk yakınlaşma gerçekleşmiş.

Amy’nin sentezlerinin kıvamı ve ölçüsü, aynı zamanda da samimiyeti, O’na bu varoş zamanlarda yerleşen ve giderek gelişen, doğaçlama merkezli bir beceri olmalı. Şarkı sözlerinde eski caz üstadların isimlerini sanki her zaman yanındalarmışcasına telaffuz etmesi de sanki onlardan öğrendikleri adına, içlerinde bol miktarda minnet bulunduran anımsamalara dönüşüyor. (bknz. Rehab’da Ray Charles ve Mr. “Donny” Hathaway)

Fakat elbet müziğinde kendini gösteren başka şeyler daha var Amy’nin. Onlardan biri; anne ve babasının ayrılığı ve babasının uzun zaman sürdürdüğü yasak ilişkinin, en çok da çocukluktan olsa gerek, sıkıntısı ve dibe itilmişliği. Babası da söylüyor; “Amy’nin o zamanları kolaylıkla atlattığını sanıyordum, pek de dile getirmezdi zaten ama şimdi şarkılarını dinleyince hiç de öyle olmadığını anlıyorum.”

Amy’nin de zaten katıldığı televizyon programlarında, kendinden üç yaş büyük ağabeyi ile çocuk yaştayken geçirdikleri bunalımlardan bahsetmişliği var. “What It is About Men” şarkısında bahsi geçen karşı cins, baba Winehouse’dan başkası değil.

Amy’nin müziğinde ve sözlerinde kendini gösteren başka bir şey ise, aşk ve tabii ki onun türlü şekillerde insanın canına kasteden acısı, azalmadan yakıcı olarak oracıkta kaskatı kalması durumu. Amy iki buçuk senedir birlike olduğu, yaşıtı “Blake Fielder- Civil” ile artık evli. Blake’nin evlenme teklifi sırasında yaşlarının henüz genç olmasının ürkütücü olup olmadığı sorunsalı takılmış Amy’nin kafasına ama tabii ki de bu anlık endişe onları durdurmamış.

Blake ve Amy evlilik kararı almadan evvel, ilişkilerine “eski aşklar” ve “atıştırmalıklar” şeklinde sıfatlandırılabilinecek kişiler dahil olmuş. “Tears Dry on Their Own”da Blake’in ihanetini ve Amy’ye bu durumun yaşattıklarını en ince ayrıntısına kadar dinlemek, öznel yaşanmışlıklara bakıp benzerlikler kurmak ve tuhaf bir dejavu samimiyetiyle hüzünmek, gerçek duyguları hemencecik bulmak mümkün.

Amy’nin uzun zamandır basına yansıyan sıkıntılı hallerinin, bağımlılık problemleri dışında olan, başka bir sebebi de; bir sokak kavgasından dolayı tutuksuz yargılanan Blake ve arkadaşının kavga ettikleri barmene önce para, kabul görmeyince de olayı örtbas etmek için yurtdışı seyahati teklif etmeleri fakat bu tekliflerin polisler tarafından açığa çıkartılması, böylelikle ikilinin kendilerini Pentonville Hapisanesi’nde bulmaları. Amy’nin polis Blake’i götürürkenki üzüntüsü ve yalvarışları da elbet ekranlara ve gazetelere yansımıştı. Blake’in “yaramazlıkları” bununla da kalmadı. Geçtiğimiz günlerde “The News of the World Gazetesi” nin yayınladığı bir habere göre; kaldığı hapisanede içinde eroin ve başka bir kimyasal madde daha bulunan bir uyuşturucu nedeniyle son nefesini verecek duruma geldiği bir nöbet geçirmiş. Dünyaya gelişi sırasında üzerinde fazlasıyla mesai harcandığı ilk bakışta belli olan Blake için yabancı basında her fırsatta kullanılan; “kendini sıklıkla yamultan Peter Doherty benzetmesi” de ancak bu şekilde, o da bir nebze kabul edilebilir.

Bu son olay ile Blake’in ziyaretçileri ile her hangi bir fiziksel temas içine girmesi yasaklandı. Sol göğsüne adını yazdırdığı, türlü uyuşturucu nöbetleri ve sinir krizleri sonrasında hayatını bir çok kez kurtaran ve uğruna konserlerini iptal ettiği adamını bir camın ardından görecek olması, Amy’nin psikolojik olarak bittiği andır.

LONDRA VAROŞLARINDAN TÜM DÜNYAYA...

2003 yılında, caz, pop ve R&B’nin harmanı Salaami Remi prodüksiyonu olan “Frank” albümü ile kendi ülkesinde nam saldı ve müzik listelerinde başı çekti Amy. İlk albümünün patlamasından sonra aykırı duruşu ve yırtıklığı neticesinde, magazin basınının da mıknatısı haline geldi. O sıralar şarkı sözleri ve sesinin Sarah Vaughan ya da Macy Gray’in ahengine yakın olduğuna dair olumlu eleştiriler çeşitli dergilerde yayınlandı. Akabinde, mütemadiyen konu edilebilecek “farklı” ve aynı zamanda Mercury Ödül’üne sahip bir üşütük bulan magazin basını Amy’nin peşine takılmak konusunda fırsatları asla kaçırmadı. Fakat O’nun bu tarz gereksizliklere yoracak bir kafası yoktu elbet.

Winehouse; şarapevi manasına geliyor. Amy bir keresinde alkol bağımlısı olup olmadığının cevabını O’nun kendi ağzından duymak için çırpınan bir magazinciye; “Yes! I’am a Winehouse! ” cevabını yapıştırmış. Diyor ki; “Adı üzerinde zaten, ne soruyorsun?!”

Amy’nin müzikal kabiliyetini, bestekarlığını ve bestelerinin üzerine bir bir döşediği içten şarkı sözlerini Mercury ve Brit Ödüllerin’e aday gösterilmesi ve akabinde gelen “Stronger than Me” single’ının Ivor Novello Ödülü’nü kazanması, iyice kanıtlamış oldu.

2006’ nın sonlarına doğru yeni albümü için “homemade”-ev yapımı- üretim dönemine geçti Amy. Menejeri Mark Ronson ile tanıştıktan sonra arkadaşlarının ve ailesinin rehabilitasyon merkezine yatıp tedavi olması konusundaki ısrarlarını tamamen yok sayarak, eve kapanma kararı aldı. “Back to Black” bu tarz bir sıkkınlık hali içinde yaratılmış, altı aylık bir çalışmadır. Bağımlıklık ile ilgili depresyon hali Amy’e Rehab’ı yazdırdı. Rehabilitasyon antipatisini, isteksizliğini ve kabullenmeyişini parçanın bütününde alabildiğine havalı bir biçimde, üstelik funky davul ritimleri ve kuvvetli baslar ile baymadan anlatıyor. Tüm bunlardan ötürü Rehab peş peşe dinlendiğinde dahi insanda -her seferinde- engellemesi zor bir eşlik etme arzusu uyandırıyor. Peşine takılıp gidiyoruz; “I won't go- go- go! ”

Mark Ronson’un da etkisi ile ilk başlarda sadece radyolarda çalınan “Back to Black” albümünün tanıtım ve promosyonu esas olarak 2006 Kasımında başladı.

2004’de “Stronger than Me” nin kazandığı Ivor Novello Ödülü’nü, üç sene sonra bu sefer de “Rehab” kıskacına aldı. Devamında; Brit Ödülleri’nde “Britanyalı En İyi Kadın Sanatçı Ödülü” nü kazanmış, “Britanya’nın En İyi Albümü” dalında ise aday gösterilmiştir. Yine geçen sene “Back to Black” Mercury Ödülleri’nde aday gösterilen on iki albümden biriydi ve aynı zamanda; MTV Müzik Ödülleri’nde de üç dalda aday gösterilmişti. Albüm, Mark Ronson’a “Yılın En İyi Prodüktörü” ödülünü de kazandırmıştır.

“Back to Black”, tüm bu görkemli ödül törenlerinden Amy’nin kariyeri için mühim referansları toparlayarak çıktı fakat aynı zamanda İngiltere ve Amerika’da tüm müzik listelerinin en tepesindeki yerini korumaya ve sağlamlaştırmaya da devam etti. Misal; 2007 MTV Müzik Ödülleri’nde sahnelenen Rehab performansından hemen sonra Amy, “Billboard Top 100” listesinin dokuz numarasını resmen kapattı. Time Dergisi ise Rehab’ı 2007’nin en iyi on şarkısından biri ilan etti. Peşi sıra gelen bu patlamalarda yazar ve eleştirmenlere söz düşmemesi durumu düşünülemez bile. Yazar John Tyrangiel; Amy’nin özgüvenini, espiri anlayışını, seksapalitesini fırlatan ateşli kadın imajını ve baştan çıkarıcı orijinalliğini kelimelere döküp, övmeden edemedi. George Michael’ a göre de Amy; tüm kariyer hayatı boyunca duyduğu en iyi ses ve tabii en şahane söz yazarıymış. Jay-Z ise yaptığı Rehab remiksinden sonra Amy ile çalışmayı çok istediğini söylemişti.

Beraber çalıştığı kişiler arasında öncelikle menejeri Mark Ronson var Amy’nin. 20 Şubat 2008 gecesi gerçekleştirilen Brit Ödül Töreni’nde performans olarak sahnelenen ve Ronson’un solo albümünde bulunan “Valerie” bunlardan biri. Aynı zamanda Amy, SugaBabe Grubu’nun eski kızı Mutya Buena’nın “Real Girl” albümünde bulunan, 2008 Brit Ödülleri’ne aday olarak gösterilen “B Boy Baby” isimli parçaya da solist olmuştu.

Yakın gelecek için de harika bir planı var Amy’nin. Eğer Damian Marley babasından kalan genetik mirasını en iyi şekilde kullanabilirse, Amy’nin Jamaika seyahati reggae efsanesi Bob Marley’i bu ikilinin nefesleri ile canlandıracak ve onu getirip bize de koklatacaktır.

GRAMMY GECESİNİN SATELLITE YILDIZI !

“Şimdi sendeyiz Amy...”

Londra’daki Amerikan Büyükelçiliği, Amy’nin bu sene 10 şubat’ta 50.’si düzenlenen ve Los Angeles Staples Center’da gerçekleştirilen Grammy Müzik Ödülleri Töreni’ne katılabilmesi için gerekli olan evrakları, önce türlü magazin haberlerinde patlatılan kafayı fena halde kırmış fotoğraflarının fazlalığına dayanarak geri çevirdi fakat sonra kararını değiştirdi. Yine de bu kararının alınma süreci Amy’nin ödül törenine katılabilmek için ihtiyacı olan zamanı çalmıştı. Toplam altı dalda aday gösterildiği ödül törenine satellite bağlantısıyla katılan Amy yine de ortalığı kasıp kavurdu. “You Know I’m No Good” ve tabii ki “Rehab” ile yıktı geçti.

“Yılın şarkısı ödülü”nü Rehab aldı. Aynı zamanda yılın plağı, yılın en iyi pop şarkıcısı ve yılın en iyi pop albümü (pop derken?) ödülerinin sahibi de dev ekranda aile bireylerine ve ekip arkadaşlarına sarılmış, ağlamaklı ve şoke olmuş hali ile dikat çeken, “aynı gecede 5 Grammy Ödülü kazanan İLK İngiliz kadın şarkıcı” ünvanına da artık sahip olan Amy’nin oldu. İngiliz İngilizcesinin karşı konulamaz çekiciliği ile konuşmaya başlayan Amy, ödülünün ailesine, “hapsedilmiş” Blake’ine ve Londra’ya, özellikle de Camden Town’a armağan olduğunu dile getirdi avaz avaz. Kayıtdışı birkaç cümlesinde ise; törende ödüllerini almak için bulunamamasının rezil bir şey olduğundan, fakat yine de “Londra’da” ve sevdikleri ile olmaktan fazlasıyla mutlu olduğundan bahsediyordu. İçeride sadece Amy’nin ailesi ve tanıdıkları bulunan konser salonunun dışarısında ise yüzlerce “fan” ve gazeteci bekliyordu. Grammy’in satellite yıldızı, performanslarının hemen ardından soluğu hapisanede, yani Blake’in yanında aldı.

Ödüllere doymayan albüm Amy’e hatırı sayılır paralar da kazandırdı tabii. “Back to Black” British Phonographic Industry’nin açıklamasına göre; 2007 sonlarında 2,196,362 kopya ile İngiltere’de en çok satan albümdü. Bu rakam 2008’in hemen başlarında, 3,4 milyona katlanmakta da hiç vakit kaybetmemiş.

“Bir yanda fantastik karakter Amy, diğer yanda magazin servisleri...”

Amy eli kolu vücudundan ayrıymış gibi sarsak ve rahat tavırları, çingenevari görselliği ve sanırım bir de dudaküstü piercinginin ben sanılmasından dolayı, bizim Yıldız Tilbe’ye benzetiliyormuş. “İki resim arasındaki yedi farklı bulunuz” tadındaki bu sıkıcı benzeştirme mevzusuna “tek ortak paydada buluşur bu ikisi, o da ince ve beyaz bir çizgi” diyorum, gerisini de göze, nizama, kulak ve müzik kalitesinin engin sularına bırakarak koşar adım uzaklaşıyorum.

Aniden iptal ettiği konserleri ve istisnasız her iptal sabahında ya bir marketten içki şişeleri ile çıkarken ya da bir partiden olağan sıyırmışlığı ile ayrılırken çekilmiş fotoğrafları yayınlanan, bir konserinde kocaman saçlarının arasından çıkardığı kokaini sahne mahne dinlemeden koklayıverdiği iddia edilen, Karayipler’e kendi rehabilitasyon tekniği olan sualtı dalışını yapmaya giden, kocası hapisteyken, yine tercihen, Karayipler’de eski sevgilisi George Roberts ile tatil yaptığı, akabinde prodüktörü Mark Ronson ile bir partide “samimi” münasebetler içine girdiği öne sürülen, tüm bunlar olurken kayınvalidesinin hakkında patır patır magazin haberleri döşediği, böylelikle bağımlılığını kayınvalidesine itiraf ettiği, zorbalık biçiminde TV kanallarına ve dergilere dökülen, fakat yine de tüm bu sansasyonel olaylar gelişirken “saygınlığını” koruyabilen bir kadın açık olarak görülen. Olacak iş değil mi? Oluyor.

Amy’nin müziğini dinledikten ve o “old school” havasına kapıldıktan sonra tüm bu olanların ve yaptıklarının manası kalmıyor. Bir rezillik durumu göremiyor Amy’nin sevenleri. Kadın kendini dağıtıyor her seferinde ama söylüyor ya işte şarkısında; “Yes I’ve been black but when I come back you’ll know know know” – Kötü zamanlar geçirdim evet ama döndüğümde haberin olacak- Haberimiz olacak!

Çeşitli atmasyon haberler ya da sansasyonel mevzular ile gündeme oturma çabasında olanlardan değil kendisi. Kimseye zararı yok. Çoğumuza faydası var üstelik ! Sıyırmışlığından sebep doğallığı ve umursamazlığı. Amy müzik yaptıkça, soul, caz ve R&B’yi hardıkça, hırçın sesini duyurdukça, rezillik kavramı O’nu dinleyenler ve bundan haz duyanların akıllarından çok uzakta bir yerde olacaktır. Akıllarda kalanlar; “Will You Still Love Me?” nin can yakıcı sözleri, “You Know I’m No Good” nin kaskatı gerçekliği, “Just Friends” in Karayiplere götüren melodileri, “Back to Black”in şimdiki zaman R&B’si ve geçmişin derin soulunun karşımı bir bileşke olması ve tüm diğerleri…

Bunların dışındaki tüm ıvır zıvırları ve işin özel yaşam sınırlarını ihlal eden tüm magazinsel kabasını, çöpe atıyor Amy’i dinleyenler. O’nu tüm o prestijli ödüller ile birlikte albümü “en çok satan” ve parçaları internetten “en çok indirilen” şarkıcı yapan da müziğini kafi ve ruhlarına fazlası ile faydalı bulan ve gerisini umursamayan bu “dinleyici” kalabalığı değil mi zaten?

İtalya'dan Notlar

2011-07-19T13:00:00.000+03:00

Türk misafirperverliğinin ve hizmet anlayışının bambaşka olduğunun kanıtıdır yaşadıklarımız. Şimdi çok daha iyi anlıyorum, bir zamanlar çalışmakta olduğum otele gelen avrupalı misafirlerin zaman zaman çok öyle ilgi alaka göremeseler dahi neden pek mesut bir şekilde otelden ayrıldıklarını, hiçbir şeyden şikayet etmediklerini.
Çünkü burası dostum, özellikle o multi hizmet anlayışının içinden çıkmış biri olarak, bana fevkalade tuhaf geliyor.
Birinci mevzu, Roma'daki otele rezervasyon yaptırırken olmuştu. Mail ile bana geri yollaması gereken konfirmasyon mektubu gecikince telefon etmiş ve ne olduğunu sormuştum. Resepsiyonist, "şu an çok meşgulüm!" diyerek telefonu yüzüme kapatmıştı. Elbette "Türkiye'de olsam" sergileyeceğim tepkinin onda birini dahi dışarı sızdırmamış, kendi kendime çok fena sinirlenmiştim. Sonra otele geldiğimizde gördüm ki o adam deskte duruyor. İsimliğinin altında da "genel müdür" yazıyor. E kimi kime şikayet edeceksin?
Sonra Milano'daki otelde sevimli sevimli resepsiyona gidip "selaaam! Biz biraz gezelim diyoruz, nereye gidebiliriz bu gece?" diye sorduğumuzda, "konu ile ilgilenen arkadaşım on dakika içinde gelecek" cevabını alıp mosmor olmuştuk. Eski önbüro müdürüm Sinan Bey! Duyuyor musunuz? Başımıza gelenlere bakın!
Diğer mevzular ise şu an kaldığımız otelde, geçen geldiğimizde olduğu gibi yeniden tekrarlanan tuhaflıklar. Tabii ki burası ünlü bir oteller zincirinin bir halkası falan değil. Sanırım dört yıldızlı bir otel. Odalar ve otelin genel alanları hiç kötü değil. Oldukça iyi hatta. Sadece oda servisi self servis! Ve sadece içecekler için 24 saat. Bir de resepsiyonu arıyorsun, su istiyorum diyorsun, adam önce soruyor; "minibardakini içtiniz mi?" (nasıl ya?!)
Onun dışında yemek yemek istersen, saat 14:30'a kadar imkanın var. Onun dışında bir de akşam yemeği 19:00-22:00 arası.
Yani zaten İtalya'nın çalışma politikasını kavradıktan sonra bu gibi mevzulara şaşırmıyorsunuz denebilir. Dükkanlar genellikle öğleden sonra 15:00 civarı açılıyor, eğer daha erken açılırsa da beş altı saat içinde hemencecik kapanıyor. İtalyanca kursundaki öğretmenimiz Deborah, "peki benim bir işim var ise ne zaman halledeceğim? Mesela canım ayakkabı almak istiyor, ne zaman alacağım? Ya da doktora gitmem gerekiyor, sabahtan akşama kadar çalışır isem ne zaman gideceğim?" diye peşpeşe sıraladığı sorular ile canımızı yakmış, "ama biz... ama biz de insanız be!" dememize neden olmuştu.
Oteldeki başka bir mevzu ise bu sabah yaşandı. Resepsiyonist arkadaş; "bilgisayarlarınızı yatağın üzerinde bırakıyorsunuz, bırakmayın. Eğer oda temizlenirken yere düşer ise sorumluluk kabul etmiyoruz. He bir de giysilerinizi yerde bırakmayın, housekeeping elemanları giysilere dokunmadıklarından, oda tam olarak temizlenemeyebilir" dedi. Vay anasını be! Eski housekeeping şefime sesleniyorum! Duyuyor musunuz Fatma Hanım! Mevzuya bakın! Biz ki odanın, afedersiniz ama, neredeyse ortasına mıçmış adamlara bile güler yüz gösterirken buradaki herifler resmen bize direktif veriyorlar.
Laundry vermek isterseniz, üç gün sonra teslim alıyorsunuz.
GPS'inizi rica edip İngilizce'ye çevirtmeye çalışırsanız, "it's better for you to learn İtalian" diyor adam.
İtalyanca konuşmaya cesaret ediyorsun, bildiğin kelimeleri diziyorsun peşpeşe tarzanca ama yok, adam seni bellemiş ya kafasında bu ingilizce konuşuyor diye. Mümkün değil anlaşamıyorsun. Garsona "aqua" diyorsun. Mal mal yüzüne bakıyor. Yav yok mu aqua hani? Sokakta kime sorsan Türkiye'de hemencecik bilir su demek olduğunu.
"A line nereden geçiyor?" diye soruyorsun metroda, yüzüne bakıyor. "A linea" diyorsun, haaa diyor, "over there!"
Son olarak şunu da anlatayım.
Havaalanından araç kiraladık fakat GPS'leri kalmamış. Neyse dedik tabelalar var nasılsa, e daha evvel de gelmiştik zaten falan diye kendimizi avuturken kaybolduk. Sağa çektik, yanımızdan geçen birine telefonda yazılı olan adresi gösterdik. Adam hemen yapıştırdı "Türki?"
Vay gurban dedik! Adam Tuncelili çıktı, hemen bir şeyler ısmarlamak istedi. Bunu da ancak zaten bizden biri yapardı.

RocknCoke

2011-07-14T12:19:00.001+03:00

Bu haftasonu RocknCoke var.
Acun Ilıcalı'nın meşhur programı "Sör-vay-vır" ile içimiz dışımız Coca Cola olsa da, olsun. Bu haftasonu bir festival mevzusu var.
Şimdi sanki çok yaşını başını almış biri gibi konuşmak istemem ama yine de ortamın ve ilişkilerin cılkı çıkmadan hemen evvel büyümüş biri olarak, içimde hiçbir festival coşkusunun bulunmadığını ve hatta, ta oralara kadar gitmeye dahi üşendiğimi söylemek isterim. Ha, sanmayın ki servisle ya da otobüs ile falan gideceğim. Sevgili sevgilimin mükemmel şoförlüğünde bir kuş gibi süzüleceğim Hezarfen'a. Ama olsun yine de üşenmeler geliyor. Çünkü son gittiğim hiçbir etkinlikten yeteri kadar memnun kalamamış bir İstanbul'lu olarak; Chill-out Fest'teki hıncahınç kalabalığı ve organizasyon eksikliğini yeniden yaşamamızın mümkün olduğunu öngörüyorum.
Elbette eskiden bunlar mühim değildi. Çamura bulanmış ayakkabılarını alanın hemen dışındaki çöp kutusuna atardın ve servise terlikte binip evin yolunu tutardın. Festival alanına kadar götüren servis araçlarını beklemek istemiyor isen yoldan arabaları ile geçen festivalcilere otostop çekerdin. Kapıdan karaborsa alırdın biletini. Tüm harçlığını verirdin iki katına bilet fiyatına. Şimdi ne kirlenmek, ne ititlip kakılmak, ne de sıra beklemek işine geliyor... Biletini son gün alıyorsun, arabana binip vınlıyorsun.
Büyümek işte bu ve benzeri nedenlerden dolayı; alabildiğine çirkin bir şey.
Şimdi geçmiş pogo yapan çocukları uzaktan izliyoruz, çılgınca makyaj yapmış kızları, zincirlerle bezenmiş çocukları hep uzaktan ve içten içe beğenmiyoruz. Kıçımıza kalsa, kimselere hakkını vermiyoruz ve sanki biz de bir zamanlar öyle değilmişiz gibi takılıyoruz. Evet "öyle" değildik belki, başka bir kafadaydık ama inanır mısınız, etrafımıza bakmaktan adam gibi eğlenemiyoruz karı koca. He derseniz ki, "gitme kardeşim o zaman sen de!"
A olur mu, lütfen... Atmosferi solumam, bir iki eski tanıdık ile karşılaşmam lazım. Karşılaşıp, of sırf çok uzun ve saçma bir muhabbet olur diye görmezden gelmem lazım. Orada olmam lazım. Yine de. Sırada falan beklemem lazım bir bardak ılık bira için. Hem Kurban'ı dinlemem lazım yedi sene sonra ana sahnede. Belki zıplamadan, belki hoplamadan.
Tek sıkıntım; Nutini tatlısını canlı canlı izleyemeyecek olmam. Üzgünüm ama bir o kadar da eminim Candy isimli klibinde olduğu kadar sevimli bir canlı olarak karşıma çıkmacağından.
Hep aynı terane.

4k/KalemKahveKlavye: 4k-Dergi'nin "Saplantı" Konseptli 4.Sayısı Yayında...

2011-07-11T15:43:00.000+03:00

4k/KalemKahveKlavye: 4k-Dergi'nin "Saplantı" Konseptli 4.Sayısı Yayında...: "Temelsiz Ahkamlardan, Hedefsiz Tavırlardan Uzak, Sanat ve Edebiyatı 'Olayı' Haline Getirmişlerin Dergisi 4k-KalemKahveKlavye'nin ..."

2011-06-27T12:14:00.003+03:00

Bordo

2011-06-21T15:59:00.000+03:00

"... Şarap dediğin bordo olur. Aynı bunun gibi (kadehi eline alarak). Beyaz olanı başka bir şeydir. Asilzadeleri hatırlatır bana, kontesleri ve “bir kadeh beyaz şarap lütfen” (sesini incelterek) diyen o nazik kadının sesini. O kadın kadar nazik olmayanların tümü, bordoya çalan kırmızı şarabı tercih eder ve kadeh kullanmazlar. Kullansalar da bilirler, asla tadımlık bir kadehle yetinmeyeceklerini..."

yeniHarman Haziran-Temmuz

2011-06-17T10:59:00.001+03:00

KalemKahveKlavye Dergi 3.Sayısı Yayında!

2011-06-15T20:08:00.003+03:00

ve Harry sonunda dans etmeyi öğrendi..

2011-06-14T19:08:00.004+03:00

yardım edin

2011-06-14T18:47:00.000+03:00

Photo

2011-06-08T22:59:00.000+03:00

Photo: "

"

Karma

2011-06-08T22:51:00.001+03:00

*

2011-05-30T00:28:00.001+03:00

*

2011-05-18T11:27:00.002+03:00

"Büyük" Mahkum

2011-05-14T13:29:00.000+03:00

Tatmin megamix

2011-05-12T03:27:00.000+03:00

Tatmin megamix: "

Sezyum 'dan aldım, O'na da Bir Ayı göstermiş.

Filtresiz Dergi Girişimi 4k-Dergi'nin 2. Sayısı Yayında!

2011-05-10T01:57:00.000+03:00

2.Sayı Konseptini "Eve Dönüş" İmgesi Olarak Belirleyen 4k-KalemKahveKlavye Dergisi Koray SARIDOĞAN Editörlüğünde, İpek Bahar Uyan ve Zeynep Yüksek'in İç ve Dış Kapak Çizimleriyle Hazırlandı.

2.Sayının İçeriği ise Şöyle:

Öykü ve Denemelerde:

Buket Duran - Dönek
Derya Korkmaz - (Başlıksız)
Doruk Erdal - Arkadaşları Uyudu
Gökçe Ören - (Başlıksız)
Gökhan Çınar - Ev
Gözde Kırksekiz - Üç Oda Bir Oda
Haci Demirel - Özgürlük Aidiyetin Neresinde
Kadir Güler - Ev Arafın Eşiğidir
Melis Tükel Sünbül - Evin Yolunu Bulmak
Sevgili Hande Hanım - "Baba Evi" Olmayan Kızlara Adanan Yazısı
Koray Sarıdoğan - Kadran ve Kadraj

İnceleme Denemelerinde:

Alişan Göksu - Teknoloji ve Günümüz Müzik Dünyası
Merve Keskin - Bir Behzat Ç. Yazısı/Her Temas İz Bırakır
Uykucunun Teki - "Rabarba Müfredatı Sevmez"/Rock FM ve Mesut Süre Üzerine
Koray Sarıdoğan - "AZ-B-C"/Hakan Günday'ın AZ Romanı ve Reklam Furyası Üzerine

Fotoğraf ve Çizimleri İle:

İpek Bahar Uyan
Zeynep Yüksek
Atiye Akyel
Sevgili Hande Hanım

Şiirde:

BiRnur Gürkan

- -

Online Okumak İçin:

http://www.axmag.com/data/201105/U19814_F33225/index.html

PDF Formatında İndirmek İçin:

http://www.upload.gen.tr/d.php/www/haux23ax/4k-2.pdf.html

Sözlükler kendilerini küçümsüyorlar mı?

2011-05-09T02:09:00.001+03:00

Arkadaşlar;
İncisözlük'ün dövizleri için spronsor araması, Eksisozluk'ün 15 Mayıs'taki eylem için sponsor olduğunu açıklaması kadar saçmadır.
Siz ki koskoca sözlükler, hepiniz cebinizdeki bozukları dökseniz, kimseye ağız burun bükmeden dövizlerinizi hazırlayamaz mısınız?

*

2011-05-09T02:00:00.001+03:00

15 mayıs 2011 sansüre karşı yürüyüş

2011-05-09T01:32:00.001+03:00

22 ağustos 2011 internetin filtrelenmesi hadisesi neticesinde, ortak bir platformda birleşecek internet oluşumlarının da desteği ile gerçekleşecek olan yürüyüş.

http://www.facebook.com/...nt.php?eid=152334771499561

http://www.yasaklamakyasaktir.com
http://www.sansurekarsi.com
http://sansuresansur.blogspot.com/

yürüyüş yer ve tarihleri,

istanbul:
galatasaray meydanı
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

ankara:
kuğulu park veya yüksel caddesi
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

izmir:
yer: kıbrıs şehitleri caddesi, sevinç pastanesi önü
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

bursa:
yer: fatih sultan mehmet bulvarı, nilufer kent konseyi önu
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

antalya
yer: selekler çarşı önü
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

adana
yer: atatürk parkı
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

eskişehir:
yer: adalar migros önü
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

mersin
yer: cumhuriyet meydanı
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

konya
yer: eski fuar meydanı (kültür park)
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

kocaeli:
yer: seka park
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

çanakkale:
yer: kordon gestaş iskelesi önü
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

kırklareli:
yer: kırklareli istasyonaltı konser alanı
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

kütahya
yer: evkur önü
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

denizli
yer: çınar meydanı
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

elaziğ
yer: öğretmen evi önü (gazi caddesi)
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

kayseri
yer: cumhuriyet meydanı
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

isparta
yer: belediye işhanı önü
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

gaziantep
yer: yeşilsu meydanı
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

afyon
yer: anıt park
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

malatya
yer: postane meydanı
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

hatay(antakya)
yer: uğur mumcu bulvarı
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

giresun
yer: gazi caddesi , debboy mevkii
zaman: 15 mayıs pazar-14:00

manisa, edirne, zonguldak, berlin ve londra'da organizasyon çalışmaları mevcuttur. listeye yeni şehirler eklenecektir.

destekleyen oluşumlar:

ekşi sözlük
uludağ sözlük,
inci sözlük,
private sözlük,
ihl sözlük,
kötü sözlük,
haliç sözlük,
zeykur sözlük,
çaylaklar sözlük,
kartal sözlük,
kahve sözlük,
nü sözlük,
sivri sözlük,
çukurova sözlük,
zkü sözlük,
yengeç sözlük,
madi sözlük,
armonik sözlük,
edebi sözlük
bilgi sözlük

zaytung.com
bobiler.örg
teoman.com
yeniturku.com
mangaturk.com
sansüresansür.org
sansurekarsi.org
puhuu dergi
milyonlarinsevgilisi.com
canliperformans.tv
tahribat.com
batiyakasi.org
pinglet.net
kuyutorman.com
haberajans.com
softcom360
egegunay.net
mucopark
gazetemetro.com
postrockmusic.com
sgproductions.com
herbok.org
toplumonolog.com
ceyhuncamli.com
loveislie.com
caddeajani.com
heterophobiafunsub.com
sosyalmedyahaber.com
rylgrup.com
mart-ajans.com
cmetri.net
displayreport.net
tersetki.net
loxol.tv
53rize.com
halimbahadir.com
facebook.com/erkanogur
kemaleksioglu.com
engingurkey.com
semihkiroglu.net
ceyhuncamli.com
08artvin.com.tr
aysbergnigga.blogspot.com
paleoberkay.blogspot.com
cata-wow.wowstead.com
chatrulette.blogspot.com
susuzirmak.wordpress.com
realmadrid-tr.blogspot.com
cansucar.wordpress.com

AZ

2011-05-03T13:03:00.001+03:00

"Follia" , XVI. yüzyıl ...ve daima...

Hakan Günday Hakkında

2011-05-02T00:40:00.000+03:00

"...Okumayı bir yere koyalım fakat “yazmayı” kafasına bir şekilde takmış biri ya da birileri, Günday için farklı duygular hissetmeli içinde. Gurur olabilir mesela, sanki onlarmış gibi tüm o cümleleri yaratan, kuran ve yazan. Onlara inanan, o diyarlara giden ve hatta başkalarını da yanında götürebilen… Ve hatta kabartmalılar çılgınca göğüslerini, sırf ana dillerinde okuyabiliyorlar diye tüm bu yazılanları. Milliyetçi deli bir hisle değil, sadece aralarından birinin yaptığından övünç duyarak bunları, hissetmeliler bu gururu..."

Çılgındık Çılgınız Çılgınlaşacağız

2011-04-27T12:23:00.003+03:00

RTE Çılgın Projesini şu anda CNN Türk'te açıklıyor. Böyle yazıyor ekranın altında ama geçmiş zamanlarda yaptıklarından bahseden RTE, konuşmasını elbette bir seçim propagandasına çevirmiş durumda.

*Bu konuşması sırasında (az evvel) Canım İstanbul isimli şiir'inde; "Gecesi sünbül kokan, Türkçesi bülbül" kokan diyerek İstanbul'a seslenen Necip Fazıl Kısakürek'ten alıntı yapan RTE yaptığı işlerden bahsederken, onun startını verdik bunun startını verdik diyor. Ortalık fena halde bülbül koktu vallaha.

*Kışın yolları kapanan köyler için aldıkları paletli ambulanslardan bahsediyor Erdoğan. Paletli ambulansların sadece görüntü olduğu yapılan pek çok haber ile açık seçik ortada iken, Sağlık Bakanlığı'nın ambulansların talep edildiği mühim anlarda "ambulans kayıyor" diyerek talepleri geri çevirdiği biliniyor iken nasıl hala...

Sıkmak para ile değil.

*RTE bence bir de neden İbrahim Tatlıses'i geçirdiği saldırının ardından ayağına kadar gidip geçmiş olsun dilediğini, kendisi ile sık sık mesajlaşarak durumunu üzerine eğilerek takip ettiğini fakat tüm bunların yanısıra, Kars'ta bulunan İnsanlık Anıtı'nın yıkılmasına tepkilerini göstermek üzere sanatçı arkadaşları ve sanat dostları ile biraraya gelen ve bu toplantı çıkışında bıçaklanan Bedri Baykam'ı hiiiç de takmamış olmasının nedenini, adettendir diye bir telefon dahi açmamasını açıklasın. Of ya da açıklamasa da sinirlerimiz daha da bozulmasa mı. Açıklasa şimdi kim bilir ne der.

*Ki kendisi demin az evvel yine Marmaray kazılarında çıkan tarihi buluntuları kastederek çanak çömlek dedi. Heykele ucube, tarihi bulgulara çanak çömlek falan diyen başbakan bıçaklandıktan sonra sokakta avaz avaz bağıran Bedri Baykam için kim bilir ne der. Aman!

*Her akşam haberlerde izlediğimiz köyler içinde kalakalmış hastalara, gebe kadınlara, okula gitmeye çalışan küçücük çocuklara, açıktan ölen bebeklere, hastane kapılarında sıra bekleyen ölümcül hastalara rağmen "Türkiye'nin dört bir yanına ulaştık" diyen başbakana inanmıyorum.

Hah, açıklıyor... (12:10)

İstanbul artık içinden iki deniz geçen bir şehre dönüşecekmiş.

İki yarım ada ve bir ada oluşacakmış.

Karadeniz ve Marmara Deniz'i arasına yaklaşık 45 kmetre uzunluğunda bir kanal yapıyorlarmış.

"Kanalİstanbul"

(Salondaki kalabalık bir bok anlamadı ama "çılgınlar" gibi alkışlıyor)

Kanaldan 300.000dw tonluk gemi geçebilecekmiş.

Kara ve demir yolu ulaşımı kanal üzerine yapılacak olan "köprüler" ile sağlanacakmış.

Projenin önemli gerekçelerinden iki tanesi; boğaz trafiğini azaltmak ve boğaz tehlikesini en aza indirmekmiş.

Kanalİstanbul ile boğaz yük trafiği azalacakmış.

Artık İstanbul Boğazı tarihin ve geleceğin içiçe yaşayacağı bir tabiat harikası olarak eski günlerine geri dönecekmiş.

Boğazda bekleyen gemilerin yıllık maliyeti 1,4milyar dolar imiş. Kanal bunu maliyeti de yarıya indirecekmiş.

Kongre, festival ve fuar merkezleri, spor salonları ve benzeri tesisler ile yeni bir yaşam alanı kurulacakmış. En büyük havaalanı da bu alana konuçlandırılacakmış.

Kanal, İstanbul'un yerüstü ve yeraltı kaynaklarına zarar vermeyecekmiş.

Kanal, tarım alanlarının korunmasına dikkat edilecekmiş.

Kanal'ın finansmanı konusunda hiçbir sıkıntı yokmuş.

Etüd çalışmaları iki yıl sürecekmiş.

*RTE sıklıkla "televizyon başındaki vatandaşlarım!" diyor. Oturduğum koltukta irkiliyorum. Olur mu böyle şey yahu?!

Haydi hoşçakalın. Benden şimdilik bu kadar.

Çılgın günler dilerim.

Ananı da al git!

2011-04-27T00:01:00.004+03:00

Kılıçdaroğlu, Zonguldak'ta yaptığı konuşmada Başbakan Erdoğan’ı televizyon kanalında tartışmaya çağırırken, şu ifadeleri kullanmıştı: “Karşıma çıkabilir mi? Çıkması için mangal gibi yürek olması lazım. Var mı o yürek onda? Meydan okuyorum. Eğer bir toplu iğne ucu kadar yakınlarıma çıkar sağladığımı ispat edersen eyvallah. İspat edemezsen benim adımı yolsuzlukla anarsan a... Gerisini söylemeyeyim.” (radikal.com.tr, dha)
Sonra peşini de getirdi lafın Kılıçdaroğlu. "Ayağını denk al diyecektim ama son anda vazgeçtim" dedi.
Kılıçdaroğlu keşke deseydi ki;
"Ananı da alsın gitsin!" diyecektim ama son anda, kinaye bile olsa yaptığım, O'na hiçbir şekilde benzememek için bundan vazgeçtim."
Of ne de güzel olurdu...

Bari bu lafları unutmayın!

2011-04-24T22:42:00.007+03:00

Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Ömer Dinçer:

-“Güzel öldüler. O konuda ben acı çekmediklerini ve fizik olarak da güzel öldüklerini buradan rahatlıkla söyleyebilirim”

( Zonguldak'ta 30 madencinin can verdiği grizu faciasının ardından 2 madencinin cesedine ulaşılamazken, ölüm ocağından çıkarılan 28 cesetten yaklaşık 20'sinde yanık ve ezilme olmadığı anlayan bakanın yapığı açıklama. Mayıs 2010)

Kadın ve Aileden Sorumlu Devlet Bakanı Selma Aliye Kavaf:

-“Dizilerdeki erotizmden irite oluyorum”

( Bu bakanın, Dünya Sağlık Örgütü'nün, dünyada cinsellik yaşının 13’e kadar düştüğü yolundaki araştırmasının sonuçlarını Türkiye açısından değerlendirilmesi sırasında kullandığı kelimeler)

-“Ruhsal ve fiziksel bozukluğu olduğunu düşünüyorum”

( Aşk- Memnu dizisinde Bihter karakterini canlandıran Beren Saat isimli oyuncuyu kastederek)

İstanbul Valiliği ve İl Milli Eğitim Müdürlüğü adına verilen savunma:

-“Efe'nin birlikte düştüğü lavabonun ve diğer lavaboların sallanmadığı, sorun olsaydı görevliler tarafından fark edileceği bilinmektedir. Emniyetin olay yeri tutanağında tahta bir sandalyenin olduğu görülmektedir. Efe'nin bu sandalye ile lavaboya çıkma ihtimali mevcuttur. Yaşıtlarına göre daha iri olan Efe'nin ağırlığını lavabonun taşımadığı ihtimal dahilindedir”

Teftiş Kurulu:

-"Allah Efe'ye uzun ömür biçseydi lavabo paramparça olur Efe ölmezdi"

(Dumlupınar İlköğretim Okulu'nda üzerine lavabo düşerek hayatını kaybeden Efe Boz'un ölümüyle ilgili yapılan iki vicdansız açıklama. Mayıs 2010)

Sağlık Bakanı Recep Akdağ:

-“Şu anda Türkiye'deki her 3 kişiden biri obez. 'Şişko' demek daha doğru. Çünkü kabullenmiyoruz. İnsanların pek çoğu vücut kitle endeksini bilmiyor. Ben biliyorum, şişko değilim ama bir adım kalmış durumda. Onun için tedbirimi aldım kilo vermeye başladım, daha fazla hareket etmem, az yemem gerektiğini biliyorum”

( Bu bakanın, “Kanser Haftası” dolayısıyla bir otelde düzenlenen sempozyumda yaptığı konuşma. Şubat 2011)

ÖSYM Başkanı Ali Demir:

( Aşağıdaki ardışık beş farklı açıklamayı kendi kafama göre kısalttım. Zaten uzun uzun yazınca pek bir manasız oluyor her biri)
1) Şifre yok.

2) Sadece basına verilen kopyada şifre var.

3) Şifrenin sorumlusu matbaanın işgüzar çalışanı.

4) Sistem bozulmuş, acemiliğimizden kaynaklanan bir hata
5) Şifre var ama sehven, özür dileriz ama siz bize yine de güvenin.

Milli eğitim Bakanı Nimet Çubukçu:

-“Ösym özerk bir kurumdur, ben sadece milli eğitim bakanıyım”

( Bu bakanın, YGS Sınavı’nda ortaya çıkan şifre skandalı ile ilgili sorulan sorulara verdiği genel yanıt içindeki bir cümle. Nisan 2011)

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan:

-“Ananı da al git”

(Mersin gezisinde “Çiftçinin hali ne olacak? Anamız ağladı. Hangi yüzle geliyorsun buraya?” diyerek yakınan çiftçiye ithafen. 11 Şubat 2006)

-“Askerlik yan gelip yatma yeri değil”

(Kendisine "Artık şehit cenazesi istemiyoruz" diye bağıran vatandaşlara ithafen. 2006)

-“Hasan Harakani'nin türbesinin yanına bir ucube koymuşlar, garip bir şey dikmişler… Konuyla ilgili olarak belediye başkanımız görevini süratle yerine getirecektir. Bunu süratle bekliyoruz. İnşallah ilk gelişimizde bunu da göreceğiz.”

(Kars'ta toplu açılış töreninde, eski Kars Belediye Başkanı Naif Alibeyoğlu tarafından yaptırılan İnsanlık Anıtı hakkındaki düşünceleri. Ocak 2011)

-“ Yetki senin. Asarsın kesersin. Her şey sende”

( 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı sebebi ile başbakanın koltuğuna oturunca heyecanlandığı için konuşmak için Erdoğan’dan izin isteyen 4. sınıf öğrencisi Elgin Koçubaba’yı görevine ısındırma çabaları sırasında kullanılan kelimeler. 23 Nisan 2010)

-“Aslında Marmaray, 29 Ekim 2013'e kalmayacaktı, aslında Marmaray 2010'da bitirilecekti, bitebilirdi. Ne oldu da bitmedi söylemek zorundayım, çünkü bize gecikmek, ertelemek yakışmaz. Sürekli 'yok arkeolojik, yok çömlek çıktı, yok bilmem ne çıktı' bunlarla önümüze engeller konuldu. Aziz milletim bunlar insandan çok daha mı önemli?”

( Marmaray Projesi’nin tahmin edilenden uzun sürmesine neden olan arkeolojik buluntular hakkında fikrini beyan ederken. Şubat 2011)

-“Arkadaşımız galiba Fransız ama Türkiye’ye de Fransız. Biz de böyle güzel bir söz var”

( Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi’nde, daha sonradan İstanbul Ermenisi olduğu ortaya çıkan Muriel Merland Militello’ya ithafen. Nisan 2011)

-“ Taksim'de bin iki bin kişi çıkarmak mesele değil. Biz de 5 bin öğrenciyi o meydanlara çıkarırız ama gerilimden yana değiliz”

(Ankara Arena'da 550 vekil adayının tanıtımı sırasında sözün dolaşıp geldiği noktada kullanılan kelimeler. Nisan 2011)

Nereye dönseniz eliniz bir gafa çarpıyor, nereye dönseniz bir tuhaf bakış açısı ve bir tuhaf cesaret.

Balığın baştan koktuğu bir durum vaziyeti içinde olduğumuzu söylemek yanlış olmaz herhalde ve bu başbalık, tüm balıkların beynini bulandırıyor, cesaret veriyor diyebiliriz rahatlıkla.

Talihli Amele ve Bir Takım İşaretler

2011-04-09T17:01:00.003+03:00

Baş rolünde İlyas Salman'ın oynadığı,
Hümeyra, Metin Serezli, İsmet Ay, Mustafa Alabora ve Erdal Özyağcılar gibi fevkalade isimlerin de rol aldığı "Talihi Amele" isimli Türk filmini yayınlamadan evvel akıllı işaretlerden üçünü göstermek zorunda bırakan Rtük'e buradan sevgilerimi göndermek istiyorum sevgili seyirciler.

Yukarıdaki işaretlerden filmden evvel gösterilen üçü:
+7 yaş ve üzeri, olumsuz örnek oluşturabilecek davranışlar, şiddet/ korku...
Ohaaa demek istiyorum sevgili seyircileeer!
Oha!
Karadağlar dizisinde herkesin bayıla bayıla izlediği Özyağcılar demek bir zamanlar pis işlere bulaşmış, yedi yaş altını korku ve şiddete maruz bırakmış ve demek Avrupa Yakası'nda herkeslerin hayran kaldığı Hümeyra pek çok olumsuz örnek oluşturabilecek davranışta bulunmuş, pek sevgili İlyas Salman ise feci sevimsiz hareketlerde bulunmuştur.
Öyle mi demek istiyorlar şimdi? Anlamadım.
Bu çocuğuna Kemal Sunal filmi izletmeyen ebeveyn kafasına benzedi..

gucaklaşmak

2011-04-06T14:24:00.000+03:00

Blog'umu tık tık tıklayarak, gizli gizli takip eden sevgili "ben adını söylemeyeyim onlar kendilerini anlar" kişileri...

Hepinizin IP adreslerine keyfim istediği zaman açıp bakıyorum ve nereden bağlandığınızı görüyorum inanır mısınız? Ve bugün bir karar verdim, en yakın zamanda blog'uma izleyici olmanız için size birer davetiye göndereceğim.

Hayır, madem her gün bakıyorsun e peki neden uzaktan bakıyorsun değil mi?
Küs müyüüüüz? Dargın mıyız?
Ben hepinizi gucaklarım, sorun değiiiil...

Misal İzmirli bir arkadaş var. Fena halde takipçim. Durmadan tıklıyor. Gitmiş google'da düğünümü falan aratmış yani. O kadar! Ama yok tabii google'da benim düğün... Ama kendisi o kadar hayran bana.
Mars Athletic çalışanları da her ne hikmet ise aynı derecede bayılıyorlar bana. Durmadan tık.
Bir de büyük bir otel zincirinden okuyucularım var... Onlar da tıklarını eksik etmiyorlar sağ olsunlar.
Bu bir iki örnek efendim, benim göğsümü fena halde kabartıyor haliyle.
Yalnız kapının ardından gizli gizli bakmakla olmaz, hadi gelin sarılalım...

YGS'de Skandal !

2011-04-06T12:31:00.001+03:00

Ben ömrümde üç kez üniversite sınavına girdim.
Birincisine; liseden çıkmış deli halimle, hiiç de umursamadan...
İkincisine; öteki sınava kadar geçen bir sene boyunca tezgahtarlık yaptıktan sonraki bezgin halimle...
Üçüncüsüne de; 2008 yılında "hani belki" kafası ile...
İkincisinin sonunda Doğu Akdeniz Üniversitesi'ne gittim, iki sene dolmadan da döndüm.

Sadece girdiğim üçüncü sınavda stres yaşadım. O zaman yaşadıklarımı da yazmıştım burada.
Hiç dersaneye gitmedim. Ders çalışmadım. Kimse benden delicesine bir şeyler beklemiyordu. Psikolojik manada zorlanmıyordum. Fakat stresliydim. İster istemez.
Tabii artık üniversite benden geçti. Fakat hala stresliyim. Olayın bu kadar uzağında olsam bile stresliyim.
Skandal giderek daha da büyüyor.
Önce şifre yok dediler, sonra sadece basına dağıtılan ana kopyada var dediler, sonra her bir kitapcığı internet ortamında yayınlayacağız dediler, yayınladılar ve bir bakıldı ki başka şifreler de var... Sonra bu olaya "münferit" diyenler bile oldu! "Şifreleme ile tüm cevaplar doğru yanıtlanamıyor ki" diyenini bile gördüm dün televizyonda!
Sonra bu sabah Nimet Çubukçu basın mensuplarının sorularını yanıtlıyordu Chanel marka gözlükleri ile endam ederek. "Ösym özerk bir kurumdur" dedi, "ben sadece milli eğitim bakanıyım."
Böyle bir sıyrılma yöntemi olabilir mi sayın seyirciler?! Ne kadar özerk olursa olsun milli eğitim bakanlığı'nın kontrolünde olan bir kurum değil mi Ösym? Benim çalıştığım firma da özerk bir kurum ama sağlık bakanlığı tarafından mutfağı denetleniyor, maliye bakanlığı tarafından da kasası!
Bakanın topu Ösym'ye attığı, Ösym'nin matbaa'ya salladığı, matbaanın da tam olarak alnımıza nişan aldığı iğrenç bir ortam içindeyiz. Ama sorsanız Abdullah Gül'ün içi rahatmış. E ne güzel.

Nimet Çubukçu ve Chanel marka gözlük demişken,

bence bu ülkeye Ecevit kafası çok yakışıyordu. Ahmet Necdet Sezer de aynı mantalitede idi. Yani devletin başı olabilirsin, hatta devletin ta kendisi olabilirsin fakat hem bu ülkenin yoksul insanlarını kucakladığını söyleyip hem de dört kişilik bir ailenin bir aylık geçim masraflarına eşit üst baş ile endam etmek... Bilmiyorum, ben bu ikisini bir arada düşünemiyorum bir türlü.

Bu arada Rtükcüğüm,

Çubukçu'nun gözlüğünün iki yanındaki Chanel logoları gizli reklama girer, uyandırayım...

Ölüm Hakkında.

2011-04-06T00:42:00.002+03:00

Aslına bakarsanız, ölmekten değil de sevdiğim birisinin ölmesinden korkuyorum en çok. Kendi ölümüm ile hiç ilgilenmediğim bile söylenebilir. Yalnızca yaş almaktan biraz korkuyorum, itiraf edeyim. Fakat bunun da ölmek üzere atılan adımlar olarak değil, sevdiklerimin ölümlerinin yaklaştığı bir yakın gelecek olarak görüyorum. Sonuçta elbet bir gün yaşlanacağım ve belki de o kadar yaşlanacağım ki; ölmek benim için pek de kötü bir şey olmayacak.

Eğer ölme eylemi, bedenin aniden buhar olup havaya karışması ile kendini gösterseydi, bu kadar perişan olmazdık diye düşünüyorum aslında. Çünkü bence en katlanılamayan şey; daha dün karşında kanlı canlı duran bir bedenin başkaları tarafından yıkandığını görmektir.

O öylece duruyordur. Etleri aşağıya sarkmış, gözleri kapalı, vücudu şişmiş, öylece yatıyordur. Sonra onu bir kefene sararlar.

Kimi cenaze sahipleri, o yan yatardı- içeriye de yan koyun, diye ricalarda bulunur. Yan yatırırlar. Sonra tahta koyarlar yanlarına, üzerlerine toprak atarlar ve oradaki herkes bir kürek atmak ister üzerine. Elbirliği ile kapatırlar onu oraya.

Yazın neyse de, kışın daha da kötü. Buz gibi toprak ile yalnız başına bırakıp O’nu, sıcak evine gidiyorsun. Fakat gözünde bu görüntüler, bir türlü ısınamıyorsun.

Ben ömrü hayatımda mezar ziyareti yapmadım. Ta ki geçen seneye kadar. “Toprağa karışmış biri ile iletişim kurmak için ille de onu gömdüğün yere gitmeye gerek yok” diye düşünüyordum. Bu düşünceyi halen tamamen zihnimden atabilmiş değilim. Fakat içimi kemirip duruyor. Bu şekilde düşünmemin sebebi mezarlığa gitmeyi kaldıramayacak olduğumu biliyor olmamdan mı yoksa hakikaten ideolojik manada mezar ziyaretlerini gereksiz bulmam mı?

Fakat öldükten sonra da korkunun tam gaz devam ettiğinden bahsedebiliriz. Çünkü ardınızdan konuşulanları, her ne kadar bedeniniz tam anlamı ile ölmüş olsa bile, durdurmak imkansızdır. Çünkü sanırsınız ki ölünce tüm kötülükler son bulur toprağın üzerindeki. Fakat siz malesef engel olamazsınız nasıl öldüğünüzün konuşulmasına. Herhalde çünkü öldüğünüzden.

Koca kadınlar adınızı zikrediyorlardır şarap kadehleri bol masalarda. Nasıl öldü nasıl gitti gibi muhabbetler devam ediyordur durmaksızın. Kendi kızlarının ne haltlar karıştırdığından bir haber anneler bile belki adınızı kötü anıyorlardır. Bir de pislik heriflerin felç kalası ağızları var...

Fakat ölmüşsünüzdür. Yapacak bir şey kalmamıştır artık …

(bknz.) Defne Joy Foster

Sabahın Kolpası

2011-04-05T20:09:00.000+03:00

Bugün Seda Sayan'ı gördüm. Tam bir android olmuş. İyice çıldırmış.
Konu o değil ya neyse...
Bugün kendileri, programına davet ettiği diyetisyen beyefendinin "zayıflama hapları" hakkında kullandığı tü kaka manasındaki sözlere anında tepkisini vermiş ve seyircilerini "aman sakın ha!" diyerek uyarmıştır.

E peki ben yanlış mı hatırlıyorum?
Bu kadın "zayıflama hapı" reklamında oynamamış mıydı? Şu kadar ayda şu kadar kilo verdim dememiş miydi?

Hükümeti eleştirmek ayıp değil, yasak değil !

2011-03-28T14:05:00.000+03:00

Okan Bayulgen yine aynısını yaptı sayın seyirciler...

Dün gece canlı olarak yayınlanan Muhabbet Kralı isimli programında nükleer santral ve radyasyon ana başlığı altında; Fukişima, Akkuyu, tüp gaz, rüzgar enerjisi, dönüştürülebilir enerji, Greenpeace, Japonya, Çin vs. gibi alt başlıklar konuşuldu.
Ve Bayulgen yine aynı haltı yedi sayın seyirciler...

Buradan sesleniyorum.
Hükümeti eleştirmek ayıp değil, yasak değil. Ayrıca bu kadar aydın ve bu kadar beyaz Türk takılan bir adam için çekinilecek bir şey de olmamalı diye düşünüyorum. Yani sen hem içten içe beğenmeyecek, üzeri fena halde kapalı bir biçimde alttan alttan sokuşturacaksın lafları, hem de programına konuk olanların açık ve net bir biçimde tavırlarını ortaya koymalarına müsade etmeyeceksin. O zaman hangi özgürlük? Hangi özgür medya? Hangi televizyonculuk?

Biz; "riski var diye tüpgaz kullanmayacak mıyız" diyen bir başbakandan utanıyor isek, yaşımızın neredeyse iki katı büyüklüğündeki, bu bir zamanların idolü zat da utanıyordur diye düşünüyoruz. Çünkü kendisi, öyle ya da böyle, bu ülkenin gençliğine yön vermiştir. Kaç yılı aşkın süredir varlığını hissettirmektedir, televizyon ekranlarından evlerin içine süzülmektedir. Peki bu adama ne oluyor da zaman zaman fena halde sivrileşen dilini, kalp kıran sözlerini, sakınmadan eleştiren objektif yönünü bu kadar geriye çekiyor?

Eleştiri siyasetin özüdür ve siyaseti sadece siyasiler yapmıyor. Ben buradan siyaset yapıyorum, bakın.
Ben buradan, Erdoğan'ın kimi laflarının beni ne kadar utandırdığını bas bas bağırmak istiyorum. Ki kendisi Marmaray kazılarında çıkan tarihi eserler için de çanak çömlek demişti hatırlarsanız. Yüzüm kızarıyor.

Bayulgen'in Haklı Olduğu Tek Nokta
Evet, dün gece programa katılan konukların hepsi çok ateşliydi. Koca koca adamlar birbirlerinin laflarını durmadan kestiler. Neyin kavgasını yapıyorlar, nükleer santralin nesini bu kadar savunuyorlar çözemedim. Bayulgen'in o deliler arasında tansiyonu alçak seviyelerde tutması gerekiyordu yoksa bir çeşit Reha Muhtar şov olurdu izlediğimiz.

Benim Mekan

2011-03-26T01:27:00.000+02:00

@Novara/ Italy

(by Pläkkikanteletar)

2011-02-20T21:56:00.000+02:00

(by Pläkkikanteletar): "

(by Pläkkikanteletar)

Radiohead - Lotus Flower

2011-02-19T21:26:00.000+02:00

Photo

2011-02-18T23:54:00.000+02:00

Photo: "

"

Wake Up Italy

2011-02-18T19:24:00.002+02:00

*

2011-02-10T00:52:00.001+02:00

Bir mezarın yeni yükselmiş tümseği üzerinde ayaklarının ucuna basarak bir parmak daha gök yüzüne yaklaşmaya çalışan bir sahte tanrıya biat edenler, bu ülkede ne eş, ne müşteri kaybetmiyorlarsa imam hatip retoriği ile liberal retoriğin kafalarda yarattığı kargaşadandır.

Sevinç Sayan Özer

Her Şey Kafada Büyür (Nietzsche Ağladığında)

2011-02-07T17:24:00.001+02:00

Irvin D. Yalom' un, Nietzsche Ağladığında isimli kitabının beni benden aldığını söylemeden geçemeyeceğim.

Doktor Breuer' in üzerinde histeri tedavisi yürüttüğü fakat birlikte geçirdikleri zamanların çoğalmasıyla , cinsel dürtülerine engel olamayarak, bir takıntı haline getirdiği ve ilahlaştırdığı Bertha..
Koskoca Nietzsche' nin alımlı tavırlarına, kendine olan sarsılmaz güvenine ve fevkalade güzelliğine aldanarak olmayacak anlamlar yüklediği 21 yaşındaki Rus sübyan; Lou Salome..
Aslında hiçbir şey olmayan bu kadınlar, fazlaca çalışan bu iki farklı beyinde belki de ömürleri boyunca hiçbir zaman hak etmeyecekleri değerler kazanmışlar ve birer tanrıçaya dönüştürülmüşlerdir.
Ve bu iki kadın da onları delicesine düşünen bu iki adama oldukça uzaktadırlar. İki farklı zihinde, farklı şekillerde hayal edilmekte ve bu hayaller ile yaşatılmakta, ister istemez de öyle hatırlanmaktadırlar.
Breuer, kendisini Freud'a hipnoz ettirip kendi zihninde, oturduğu koltuktan dahi kalkmadan, Bertha'nın yanına gider. Çalıların ardından yeni doktoru ve Bertha'nın bahçe gezintisini izler. Bertha'nın önüne gelene "Bertha'lık" yaptığını, kendisinin hiç de özel bir yanı olmadığını görür böylece Breuer. Hipnozdan uyandığında, henüz evliliğini bitirmemiş fakat bitirip en kutsal hayalinin yanına gider ise ne olacağını, nasıl bir hayal kırıklığı yaşayacağını kendi gözleri ile duymuş, kendi kalbi ile baştan aşağı hissetmiştir.
Aynı taktiği, hipnoza gerek duymadan, Nietzsche üzerinde de kullanır Breuer. Lou Salome isimli şu akıllara zarar Rus kızının kendisine nasıl davrandığını sahne sekmeden O'na anlatır. Aralarında çoktan sıkı bir dostluk kurulmuş olan bu iki adamdan birbirlerine inanmamaları beklenemez artık. Nietzsche Lou'nun onsuz da Lou olduğunu ve diğer tüm adamlara Nietzsche'ye davrandığı gibi davrandığını sonunda anlar.

Kitabın ana fikri: Her şey kafada büyür.

Photo

2011-02-04T14:33:00.000+02:00

Photo: "

"

Kate Moss & Antony and the Johnsons

2011-02-01T23:26:00.000+02:00

Photo

2011-02-01T22:58:00.000+02:00

Photo: "

"

Greenpeace Kırmızı Telefon | Greenpeace Akdeniz

2011-02-01T12:19:00.000+02:00

Greenpeace Kırmızı Telefon Greenpeace Akdeniz

24

2011-01-30T21:22:00.000+02:00

Henüz reşit olan 18'lik arkadaşlar kudurdu..
Sinirden derileri dökülecek yavrucakların..
Ha, ben de onlarla yaşıt olsam belki ben de kudururdum.
Fakat değilim sevgili okur..
Ve nasıl mutluyum olmadığım için anlatamam.
Aldığım duyumlara göre Cuma gecesi küçük Otto ve Babylon'un kapısından savuşturulan gençler hayata küsmüşler, sokak sokak kendilerini alacak mekanlar aramışlar. Belki de pis pis mekanlara girmişler. O kadarını bilemiyorum.

Çocuklar, ıksırıp tıksırmayın diye şey ediyor başbakanımız.. Lütfennn, sırf bu yüzden..

Tanıştırayım.. 3 Numaralı köpeğim: Yaman

2011-01-30T21:14:00.000+02:00

Chop & Change

2011-01-27T12:15:00.000+02:00

"Los Angeles, give me some of you! Los Angeles come to me the way I came to you, my feet over your streets, you pretty town I loved you so much, you sad flower in the sand, you pretty town"

* * *

"So fuck you, Los Angeles, fuck your palm trees, and your highassed women, and your fancy streets, for I am going home, back to Colorado, back to the best damned town in the USA - Boulder, Colorado."

John Fante

Photo

2011-01-27T11:56:00.000+02:00

Photo: "

"

Sokakta karşılaştığım bir kaç arkadaş..

2011-01-24T12:40:00.000+02:00

bir vejetaryenin bitmeyen çilesi

2011-01-21T14:29:00.004+02:00

Ne zaman ki bir etobur,
mantalitesini anlamakta güçlük çektiği bir otobur ile karşılaşır,
işte o zaman hemen, özellikle kırmızı ette bulunan, proteinin asla başka bir şekilde yerinin doldurulamayacağını, sağlık için ne kadar mühim olduğunu anlatmaya koyulur.
Eğer bu muhabbetlere aşina değilseniz,
karşınızdaki kişinin sağlığına çok değer veren ve karşısındakinin de en az onun kadar sağlıklı olmasını dileyen biri olduğunu sanabilirsiniz.
Fakat aldanmayın.
Bunlar boş laflardır. Tamamen geyiktir. Protein ihtiyacı ve onun tam manası ile karşılanması gerektiğine katılabilirim ama bu etobur adamların bunu üstüne basarak dile getirmesini bilinçli birer birey olmalarına bağlayamam doğrusu.
Konuşmalarına bakınca sanırsın ki bu adamlar sırf protein ihtiyaçlarını karşılayabilmek için hayvan yiyorlar.
Hayır efendim.
Öyle değil.
Eğer öyle olsaydı koca bir tavuğu tabaklarına koyup elleriyle parça parça ayırıp, kemiklerini emmezlerdi. Ya da bir hayvanın kaburgasını olduğu gibi tabaklarına getiren restoranlara gitmez, bu işi çok daha normal, çok daha profesyönel ve insana yaraşır bir biçimde yaparlardı.
Ve buradan tüm etoburlara soruyorum..!
Hayvan yememeyi tercih eden birine neden sanki ezikmiş gibi, sanki tuhafmış gibi ve sıfır saygı ile bakıyorsunuz? Peki neden, normalde hayvan eti ile beslenmeyi reddeden fakat yapmayı planladığı bebeği için arasıra ve zorla da olsa balık tüketmeye başlayan bir anne adayına gözlerinizi devirerek bakıyorsunuz? Sizce bu mantıksız mı? Hayvan etini boğazına sokmamayı bir ideoloji olarak kabul eden bu anne, en azından doğmamış çocuğunu düşünüyor, zamanı geldiğinde kendi kararını kendi verir diye hayal ediyor ve o balığı bir ilaç içer gibi yiyor olamaz mı?
Sizi temin ederim ki, olur.
Ayrıca lütfen, bir vejetaryanın lanet olası ayakkabılarına bakarak ideolojisini sorgulamayın.
Kendi adıma cevap veriyorum. Bilmeden aldığım- belirli bir yüzdesinde belki hayvan derisi kullanılanların dışında, %100 hayvan derisi tek bir ayakkabım bile yok.

a photo and a song

2011-01-18T18:06:00.008+02:00

Guys With Guitars

Guys with guitars at open mike bars

Are so much better than guys with skateboards

So much better than guys with books

Guys with guitars sing over and over the same

Things that keep me awake at night

Guys with guitars, they listen to my songs

Sing a song for me, don't be horrible

I'll sing a song for you

If you don't think it's terrible

Let's go home

We don't understand

What tomorrow’s about anyway

Write me a song and I'll sing along

You won't marry me, I won't marry you

But at least tonight we can pretend we'll do

And then we will write a song

People will sing along

How he wouldn't marry her

She wouldn't marry him

And the next day she fell in love

With another guy with a guitar

At an open mike bar

With a bursting heart, just like her

And a hungry soul always searching for more

Guys with guitars sing over and over the same life

That I don't understand

And together we don't understand it

Together we don't understand it better

Sing a song for me, don't be horrible

I'll sing a song for you

If you don't think it's terrible

Let's go home

We don't understand

What tomorrow’s about anyway

Write me a song and I'll sing along

You won't marry me, I won't marry you

But at least tonight we can pretend we'll do

And then we will write a song

People will sing along

How he wouldn't marry her

She wouldn't marry him

And the next day she fell in love

With another guy

'Cause she's in love with life

And another guy with a guitar at an open mike bar

With a bursting heart, just like her

And a hungry soul always searching for more

AKP'ye İçiyoruz eylemi hakkında.

2011-01-18T12:45:00.001+02:00

29 Ocak Cumartesi akşamı çeşitli bölge ve şehirlerde eş zamanlı olarak başlatılacak olan "AKP'ye içiyoruz" isimli eylemi ilk kez Facebook hesabımda bir davetiye olarak gördüğümde, ne olduğunu anlamamış ve hatta gerçek bir eylem mi yoksa öylesine bir "post" mu kavrayamamıştım.

"Sanal duyarlılık" karşıtı bir bünyeye sahip olduğum için, bu daveti de benzerlerine yaptığım gibi, reddettim. Sonra uzun yıllardır Amerika'da yaşayan ve geçtiğimiz ay Türkiye'ye temelli dönüş yapan bir arkadaşım gelip bana ciddi ciddi bu eyleme katılıp katılmayacağımı sordu. Demek hakikaten varolan bir eylem diye düşündüm o an. Demek insanlar öyle ya da böyle bu işi yaymaya çalışıyorlar demek.

Fakat aslına bakarsanız, bu eyleme Facebook hesaplarına gönderilen davetlere olumlu yanıt veren kişilerin bir çoğu katılmayacak. Çünkü Taksim Meydanı'nda elinde bir içki şişesi ile izinsiz bir yürüyüşe katılmak ve bunu küçük bir gruptan daha kalabalık bir güruh ile yapmak, internet üzerinden "layklamaktan" çok daha zordur. Bu zorluğu, yedi senedir Türkiye'den uzakta olan arkadaşımın anlamasını beklemezdim zaten. Fakat bu eylemin gaz vericileri, kendilerini ve eyleme katılmaları için akıllarını çeldikleri diğer kişileri bence daha fazla düşünmeliler.

İstanbul'lular için söylüyorum; Tophane'de bir iki kişi sergi açılışında ellerinde şarap kadehleri ile sokakta durdular diye büyük mevzular baş gösterdi. Koca Taksim Meydanı ve İstiklal Caddesi'nde -çok kalabalık olmasa dahi- bu tarz bir eyleme katılacaksanız işlerin tahmin etmeyeceğiniz gibi gitmeyeceğini de hesaba katmanızı öneririm. Çünkü bu eyleme katılması muhtemel kişiler, eylem sonrası sokaklarda içtiklerini Beyoğlu mekanlarında da da içmeye devam edecek, olağan bir Cumartesi gecesi yaşamaya doğru akışa geçeceklerdir. Dolayısıyla Türkiye gündemine bir Facebook hesabı kadar uzak olan ablalarımız, saçları başları yapılı bir şekilde, cicili bicili gelirler ise meydana, o meydandan ayrılırken düşmeleri muhtemel durumu da akıllarının bir köşesinde canlandırmaları gerekiyor. Sadede gelmek gerekir ise;

içkilerine el uzatıldığında bu kadar tepki gösteren şu sefil gençliğin, diğer Türkiye mevzularında da aynı tutumu sergileyecekleri günler gelecek mi? Yoksa sadece keyiflerine el sürüldüğünde mi bunu bir özgürlük suistimali olarak görecekler? Ki sizi temin ederim bu eyleme katılan ya da katılmayan fakat öyle ya da böyle AKP ile fikir ayrımına düşen gençlerin bir çoğu, duymaktan içime fenalık gelen, "Abi adamlar çalışıyor!" cümlesini defalarca kurmuşlardır. Ve sizi yine temin ederim ki; içki yasağına tepkisini koyan bir sürü arkadaşım kendi ağızları ile itiraf etmişlerdir ki anayasa oylamasında az daha "evet" diyecek kadar AKP'ye yaklaşmışlar ve son anda "hayır" oyu vermişlerdir.

Daha büyük sorunlarımız var. Farkında mısınız?

Böyle kolay olsa ya..

2011-01-18T11:21:00.000+02:00

Başka bir şehir seç.
Tamam, evet artık burada yaşıorum.

Bu Cumartesi ne yaptım?

2011-01-16T02:43:00.001+02:00

Bu kadar tatlı bir kızın, sahnede nasıl ışıldadığını bir de siz düşünün..
Karşınızda Roka, Shaft'ta..

Photo

2011-01-15T17:06:00.001+02:00

Photo

2011-01-14T23:14:00.000+02:00

Photo: "

"

1Söz

2011-01-14T20:44:00.002+02:00

"Asıl açıklanması gerekeni neden aç insanın çaldığı ya da sömürülen adamın grev yaptığı değil, neden aç insanların çoğunun çalmadığı ve sömürülenlerin çoğunun greve gitmediğidir."

Wilhelm Reich

Anneke'nin hepinize selamı var.

2011-01-14T20:21:00.000+02:00

Nietzsche

2011-01-12T14:53:00.000+02:00

Prof. Nietzsche henüz kitaplarını bir iki tanıdığı dışında kimse okumamışken ve yayıncısı dahi O’nun kitap tanıtımı için tek kuruş dahi harcamayı lüzum görmez iken, kitaplarının ancak 2000'li yıllarda okunmaya cesaret edileceğini düşünüyordu. Profesörün öngörüsünün alabildiğine kuvvetli olduğu aşikar.

Acaba cesaret gösterip kendisine yönelecek bir nesilin yaşadığı şu 2000’li yıllarda, okunmanın da ötesinde bir popüler kültür ögesi olarak sonuna kadar tüketileceğinin ve ağzından çıkıp zihinlere kazınan afilli laflarının Beyoğlu kitap evlerinde çalışan sosyalist çakması çocukların t-shirtlerine arkalı önlü basılacağını bilseydi Nietzsche? Ne hissederdi?

The New Yorker kapağında Örümcek Adam hastane yatağına düşüyor!

2011-01-12T13:56:00.001+02:00

The New Yorker kapağında Örümcek Adam hastane yatağına düşüyor!: "

Kapak Broadway’de oynanan Örümcek Adam oyunundaki sahne sakatlanmalarına ithafen yapılmış.

Laughingsquad

"
http://www.bizibozmaz.com/the-new-yorker-kapaginda-orumcek-adam-hastane-yatagina-dusuyor/

toplumun milli ve manevi değerlerine ve Türk aile yapısına aykırı..

2011-01-12T11:13:00.003+02:00

Hay sizin toplumunuza da, milli ve manevi değerlerinize de, Türk aile yapısı anlayışınıza da çomak sokayım e mi?! Bu kadar mı akıldan yoksun, bu kadar mı geri kafalı adamlarsınız? Televizyonumuzu denetleyen adamlar bu kadar mı sığ? Ya da ondan bundan nem kapıp duran ve durmaksızın RTUK'e şikayette bulunan insanlar gerçekten var mı? Varsa bile neden bu kadar can kulağı ile dinleniyorlar?
Kardeşim yalan mı bizim Osmanlı tayfasının kadın düşkünlüğü, haremleri olduğu, çok eşli takıldığı ve çoğunluğunun oğlancı olduğu?
HEm söz konusu olan padişah ise, her şey mübahtır. Ayrıca bu sadece Osmanlılar'da mı böyle? Yo, bütün milletlerin büyük adamları aynı kafada takılmışlar. Canları ne istemiş ise onu yapmışlar. Üst tabakadan olmak bunu gerektirirmiş çünkü.

Hem neden biz Osmanlılar'ı Türk aile yapısını bozan bir unsur olarak kabul ediyoruz ki? Osmanlılar'ın Türklük ile ne ilgisi var? Osmanlı yıkılmış ve üzerine -sıfırdan- bir devlet kurulmuştur sonuçta. Yani neden padişahların çoklu ilişkilerini atlatılmış fenalıklar olarak görmüyoruz? Nereden nereye sonuçta.
Fakat belli ki bir adım dahi öteye gidemeyenler var aramızda. Bu sansür ve bu baskı devam eder ise sonumuz çok kötü fena.

http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalDetayV3&ArticleID=1036153&Date=12.01.2011&CategoryID=82

Ki bu RTUK, marka isimlerinin ekranda telaffuz edilmesini gizli reklam olarak kabul edip, bunu yasaklamış ve haberlerde cumhurbaşkanı'nın konuşmasının biplenmesine neden olmuştur. Hepimizin bildiği şu otomobil markasını teleffuz etti kendisi ve biplendi. Hani şu öğrenci konsey başkanının arabası yok mu canım..

Köşkteki Öğrenciler

2011-01-08T10:47:00.001+02:00

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül'ün öğrenci başkanlarını ağırladığı öğlen yemeğine, özel soförlü lüks arabasıyla gelen öğrenci temsilcisi konuşuluyor şu sıralar.
Parasız eğitim diye basbasbağıran ve dayak yiyen, gözaltına alınan, vurulan tekmelerle karınlarındaki çocukları düşürülen büyük bir öğrenci topluluğunun orta yerinde nasıl bir cesaret ile bu tarz bir arz-ı endam vaziyetinde gelmiş bu arkadaş köşte? Bu nasıl bir tavır ve nasıl küstahça? Gerçi onda da kabahat yok. Sonuçta bu öğrenciler seçim ile temsilci oluyorlar. Yani onu seçenler, o vakıf üniversitesinin con con tayfası diyebiliriz. Elbette kendileri gibi birini isteyip, seçecekler. Bunda tuhaf bir durum yok.

Ama ne garip. Çevresindekilerden hiçbiri dememiş demek ki, "oğlum öyle gitme" falan diye. "Bak Türkiye'de öğrencilerin şöyle şöyle sıkıntıları var. Gözlerine bu kadar sokma varlıklı olduğunu" dememiş demek ki. "Biraz mütevazı" ol diyen de çıkmamış anladığım kadarıyla.
Hayır hayır. Sorun elbette bu öğrenci temsilcisinde değil. Çocuk yetiştirildiği kadarıyla davranmış diyebiliriz onun için. Yaşamının ona öğrettiği azıcık tecrübesi ile ayarsız bir karar almış ve köşkte verilen yemeğin yıldızı olmuş, Tarkan gibi karşılanmış. Öğrenci başkanlığı görevini de bir misyon yüklenmek falan gibi değil de, popüler olmak ile alakalı bir halt olarak görüyor herhalde. Olabilir!
Esas sorun elbette dinlemek üzere karşısına böyle uslu çocukları seçen cumhurbaşkanlığı köşkünde. Şüphesiz.

Hands @ Gigs

2011-01-06T14:30:00.001+02:00

Photo: "

"

dejenerator'den..

1Şarkı

2011-01-06T14:14:00.002+02:00

Photo

2011-01-04T12:58:00.000+02:00

Photo: "

"

Ölüm ile ilgili bir takım şeyler

2010-12-21T13:36:00.001+02:00

Bu ayın 17'sinde, ömrümde ilk kez oturduğum bir evden, ben de içindeyken -en azından aynı arsadayken- canlı hali ile bildiğim biri ölü olarak çıktı. Ömrümde ilk kez beyaz çarşafa sarılı, odanın zeminine yatırılmış ölü bir beden üzerine bırakılan bıçağı gördüm, filmlerden başka.

Ölünün etrafında ağıtlar yakan bir sürü kadın ve metin olmaya çabalayan erkekler..

Ölen amcamdı. İsmi Hüseyin. Ayın 17'si sabahı, ben kendisini aslen daha hiç tanıyamamışken belki de, ölüp gitti. Babam methanetli duruşunu hiç bozmadı., ağladığı zaman bile aynı tavırdaydı. Taziyeleri kabul ederken gülümseyebildiğini bile gördüm.

Herkes yıkıldı. Akraba olan olmayan herkes, Hüseyin Bey'in eşi ile üzülürken sanki kendi kocaları ölmüş gibi, kızı ve oğlunu avuturken sanki kendi babalarıymış gibi giden, babamın sırtını sıvazlarken sanki kendi kardeşlerini yolcu ediyorlarmış gibi davrandılar. Ve bu içlerinden geliyordu. Çıplak göz ile görülecek kadar gerçekti her şey. Görebiliyordunuz.

Sanırım geçen hafta ömrümde ilk kez ölen kişi ya da yakını ile kan bağınız olmasa dahi o acıyı hissedebileceğinizi gördüm. Hissettim.

Ve açıkça söylemek gerek.. Şu hayatımda evimden hiç ölü biri çıkmamış olsa da, bir çok kez müslüman adetleri ile yapılan ölü uğurlama törenlerine katıldım. Anneannem, dedem, dayım.. Hepsini bu şekilde yolladık. Akrabalarım dışında başkaları da aynı şekilde son yolculuklarına uğurlandı ve ben oradaydım. İşin tuhafı orada olmayı istemiyordum. Çünkü dualar ürkütücüydü, çünkü bilmemek ayıptı arapça duaları, mezar başında kafanı kapatmaz isen iffetsizdin, camii içine başın açık giremezdin. Küçük bir çocukken dahi bu kurallara uymak zorundaydın.

Sonra evde dua okunurken, okunduktan sonra gülemezdin. Çocuk olsan dahi gülemezdin. Ölmüş gitmiş yakınının anılarını dahi hatırlayıp gülemezdin. Hep başkalarının eve gelirken getirdiği börekleri ikram ederdin misafirlerine. Koca tencerelerde yemekler pişirmezdin. Halin olmazdı çünkü. Canını toprağa vermiş iken olacak iş miydi? Şimdi anlıyorum aslında, olması gerekenin bu olduğunu. En kuvvetli olman gereken zamanın bu olduğunu. Evine gelenlerin kuş sütlerini dahi eksik etmemen gerektiğini. Çünkü nasıl doğduğunda biri, yıkıyorsun ortalığı davetler vererek. Nasıl o doğanı onurlandırıyorsun.. Aynısını ölüm olduğunda da yapmalısın. Onun güzel ruhu rahat uyusun diye. Tanrı günahlarını affetsin diye. Sen bu yolla büyük sevaplara gir diye.

Bu ayın 17'sinde yaşadığım üzüntülerin yanısıra, anlattığım farkındalıkları da kazandım. Çünkü Cemevi sıcaktı, hoca "bilmiyorsanız Türkçe okuyun, o her dili anlar" diyerek yüreğime su serpti çünkü sanki Hüseyin Bey'in ardından yapmam gerekeni yapamıyormuşum gibi hissediyordum. Çünkü bilmiyorum fatiha ben. Çünkü yıllardır kafama bunu kakmışlardı, ta ilk okuldan beri zorla bilmediğim bir dilde dua etmeye zorlanmıştım. Ömrümde ilk kez bir dini otoritenin "Türkçe oku" dediğini duydum. İçim rahatladı. Bir de o gün alevi dedesinin cenaze namazını kıldırmadan evvel söylediği laf var unutmadığım; "tüm insanlar birbirlerine emanettir"

Tek Çatıları Gökyüzü

2010-12-16T13:54:00.000+02:00

Evsizler için; Alo 183 Sosyal Hizmetler Hattı, 112 Ambulans, 155 Polis, İstanbul Büyükşehir Belediyesi (0212 455 23 00/ 0216 3421195)' ni arayabilirsiniz.
Son bir haftadır çoğu internet sitesinde, blog sayfalarında ya da gazetede bu bilgi karşıma çıkıyor.

2008 senesinde, Beyoğlu'nda otururken ve her gün Sıraselviler Caddesi'nden geçip giderken sokakta kalakalmış yaşlı bir teyze görüyordum. Bir kaç kere konuşmaya çalışsam da hırçınlığından yanına yaklaşamamıştım. En sonunda 155'i aramış, durumu haber vermiştim. Gelen giden olmadı. Belediyeyi aradım, telefonlar cevap vermedi. Tekrar 155'e dadandım yine kimsecikler oralı olmadı. Uzunca bir süre Beyoğlu Belediye'sini mail ve telefon yolu ile taciz ettim, 155'i aramaktan bıkmadım. Kimse ilgilenmedi. Sonra teyze ortadan yok oldu.
Umarım sosyal hizmetler, ambulans, polis ya da belediye onu ölmeden kurtarmıştır. Öyle olmasını umuyorum.
Radikal Gazetesi'nde de bu konu ile ilgili bir haber var bugün.
Buyurun;
http://www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalEklerDetay&ArticleID=1032797&Date=16.12.2010&CategoryID=41

Öğrenci Kolektifi Yumurta Şenlikleri

2010-12-15T12:06:00.001+02:00

Öğrencilerin protesto amaçlı attıkları yumurtalar hakkında yaptıkları yorumu, ilk kez NTV Radyo'da, Halkın Sesi programında duydum. "Bunun amacı nedir?" diye sorulduğunda; "karizmalarını çizmek" demişlerdi. Sahiden, incecik bir kabuğun içindeki sıvının karizma çizmekten öteye giden bir şiddet eylemi olma olasılığı yoktu. Üstelik bir de yumurtayı attıkları kişilerin o şahane takım elbiseleri rezil oluyor, pahallı parfüm kokularına, traş losyonlarına yumurta kokusu bulaşıyordu. Hakikaten karizma çizmek bu olsa gerek diye düşündüm. Hala da düşünüyorum.

Televizyon veya radyo kanallarına demeç vermek üzere çıkan öğrencilerin neredeyse hepsi, yumurta atmayı karizma çizmek üzere bir protesto olarak nitelendirmek gibi zekice betimlemeler kullanarak, sadece yumurta atan kollarının değil, beyinlerinin de kuvvetli olduğunu işaret ediyorlar.

Fakat anlamadığım, neden hala ısrarla üniversitelere gittikleri siyasilerin. Bir süre gitmeseler ve yumurta yemeseler, takımları rezil olmasa olmuyor mu? Hem onları kim çağırıyor üniversitelere? Öğrenciler onları bu kadar istemez iken, kim ille de gelin diyor? Yoksa yumurta yeme konusunda, bir bağımlılık mı kazandı bünyeleri? Çünkü resmen bile bile gidiyorlar. Ellerinde şemsiyeler, kürsünün etrafında üç beş koyu takım elbiseli koruma ve muhakkak arabalarının bagajında yeni bir takım elbise. Karizma kaldığı yerden parıldamaya devam etmeli çünkü.
Bu noktada akıllara gelen tek şey, öğrencilerin tuşa getirilmek istenmesi elbette. Yani üzerlerine gidiyorlar resmen. Kendilerini "saldırılan" taraf olarak göstermek için bıkmadan usanmadan, her yeni gün yeni bir üniversiteye gidip duruyorlar. Sonuçta yumurta atma protestosunu, şiddet olarak nitelendirdiler. Devlet büyüklerine şiddet uygulayan gençler de tutuklanmalıdır haliyle. Böylece üniversitelerdeki protestocu, toplulukları yönetebilecek kudrete sahip ve cesaretli gençler kolaylıkla toplanıyor. Her şey hukuka uygun dolayısıyla.
şşş...

Tek Salak

2010-12-13T21:32:00.002+02:00

Geçen gün Okan Bayülgen’ in programlarından birinde Wikileaks belgeleri ortak paydasında sosyal medya, habercilik ve basın özgürlüğü üçgeninden bahsediliyordu. Bu konular hakkında konuklarından fikirlerini alan Bayulgen sıradaki konuğuna sorusunu yöneltmeden evvel aniden, “Wikileaks belgelerinde bizim önemli bir bakanımız hakkında da önemli suçlamalar var ama kimse bununla ilgilenmiyor” dedi. Konuğu tam bu konu hakkında beyninde saklı tuttuğu o paragraf ile fena bir giriş yapacakken, “aman” dedi. "Kimse ilgilenmiyorsa bir bildikleri vardır. Tek salak ben miyim?” dedi ve kendi açtığı konuyu, kedi pisliğini örter gibi bir güzel örttü.

Peki o zaman biz bundan ne anladık? Basın özgürlüğü derken, “acaba televizyondan izlediklerimiz sadece haber mi yoksa yandaş medyanın filtresinden geçen zararsız bilgiler mi?” derken…

Peki bu yapılan nedir? Korkaklık olabilir, gaza gelme olabilir, kendini tutamama olabilir ama sanki en çok da Bayülgen’ in her zamanki davranış biçimi olan “ne içindeyim çemberin ne de dışında” tavrı olabilir.

Cem Güney Ceylan*

2010-12-12T22:45:00.000+02:00

http://www.cemguneyceylan.com/

Kırmızı Başlıklı Kızı sinirlendirmemek lazım galiba…

2010-12-10T19:37:00.001+02:00

Kırmızı Başlıklı Kızı sinirlendirmemek lazım galiba…: "

Greenpeace posta

2010-12-08T19:03:00.001+02:00

Sevgili Dostlar,

Yavru balık kampanyasında olup bitenlerle ilgili kısa bir güncelleme yapmak istiyorum. Bazılarınızın da katıldığı eyleme ilgi artarak devam ediyor. Dün sabah Virgin Radyo'da Geveze'nin konuğuydum. Bol bol kampanyadan bahsettik. Geveze, tüm dinleyicileriyle kampanyayı paylaştı.

Kampanya açısından en ilginç gelişme ise bir balık hali açılışında yakaladığımız Tarım ve Köy İşleri Bakanı Mehdi Eker'e "Seninki Kaç Santim?" diyerek balık cetvelini takdim etmemizdi.

Bakan denizleri karşı karşıya bıraktığı tüm tehlikelere rağmen, anlattıklarımızı politikacılara özgü bir gülümsemeyle dinledi.

Bakanlığın avlanabilir dediği balık ölçülerinin pek çoğunun hiç yumurtlamamış yavru balıklar olduğunu biliyoruz. Peki ya bilmeyenler? Eylemi paylaşarak, onların da bu gerçekten haberdar olmasını sağlayabiliriz.

İnternet eylemine katılan ve eylemi paylaşarak 25 günde 119.000 kişinin katılımını sağlayan dostlarımıza teşekkürler. Çok hareketli günler bizi bekliyor. Gelecek hafta göndereceğim kampanya güncellemesine kadar sevgiyle kalın.

Banu Dökmecibaşı

Photo

2010-12-07T10:56:00.000+02:00

Photo: "

"

aslına,

evet,

bence de keşke öyle olsaydı,

yeşil bir vadi gibi uzansaydı her şey

olduğu gibi

olduğu kadar gerçek

saçını taramadan çıkarsın dışarı

ve o gün güzel gibi gelir

çünkü sensindir güzel olan

bu kadar basit

bozuk para (2007)

2010-12-07T10:14:00.000+02:00

bunalımı bu kadar işte

kendi kendine kalamıyor bunaldı mı

illa bir saçmalık olmalı hayatında

sıkıntısından kurtulmak için

aptal gibi hissettirmeli

önceleri çok garip gelmemeli

normal bir şeymiş

ve sanki hayatının akşına yaraşır bir haltmış gibi yaşanmalı

sanki o süre boyunca uyumalı

uyandığındaysa kimseyi tanımamalı

onlar tanısa da umursamamalı

çekip gitmeli

"teşekkür ederim, bunalımım bitti

kim kimi üzdü bilemiyorum ama hoşçakal"

kimi zaman kullanılan çünkü

ve kimi zaman da kullanan

bozuk para gibi

"bu sefer kim yaralı?

bilmiyorum

uyandım artık,

hoşçakal"

Twitter tuhaf

2010-12-06T10:19:00.000+02:00

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül'n twitter' ının profil kısmında;
"1950’de doğdum,TBMM tarafından Ağustos 2007’de 11.Cumhurbaşkanı seçildim. I was Born in 1950,elected as the President of the Republic of Turkey on August 2007" yazıyor. Tabii kendisi cumhurbaşkanı. Ne yazsın değil mi? Ama yazmaya da bilirdi.. Çünkü bu biraz kısa olmuş. Doğdum, cumhurbaşkanı oldum..

Bilal Erdoğan da bir tuhaf. Tamam, babası başbakan olabilir ama insan bu kadar mı ayrıştırır iki figürü kafasında? Sanki başbakan ayrı, Tayyip ayrı ve sanki Bilal, Tayyip'i uzunca zamandır görmemiş. Mühim olan başbakan.

Futuristika IV çıktı!

2010-12-03T21:21:00.001+02:00

Futuristika IV çıktı!

Seninki Kaç CM?

2010-12-02T18:27:00.003+02:00

Seninki Kaç CM? - Greenpeace hareketi' nde uygulanan taktik, araba fuarlarında mini etekli kız kullanmak ile aynı. Ortak ilgi alanından, daha detay alanlara -yani çoğunluğun önemsemediği konulara- geçiş sağlanıyor. Zekice bir tanıtım kampanyası diyebiliriz. Çünkü boyut önemlidir..

Kapiş?

Direc-t ve Zaman

2010-12-01T09:53:00.002+02:00

Bilge Kösebalaban ve Direc-t ile tanıştığım o ergen ve o başı mağrur senelerde,
"günler tepelerden aşağı koşan vahşi atlar misali" şeklinde sözleri bulunan "Ama Hepsi Yalan" isimli bestelerini her dinlediğimde; "adamlar ne güzel sözler yazmışlar lan" diyordum içimden.
Tabii o zaman Bukowski diye birinin varlığından ve bu isimde bir eseri olduğundan haberim yoktu. Ne güzeldi böyle kuş gibi. Ona buna şaşırarak, sevinerek falan..
Şimdiki zamanda da mevzuya şu açıdan bakıyorum;
"adamlar ne güzel entegre etmişler Bukowski'yi müziklerine lan"
Yani Direc-t' i hala seviyorum, Kadköy Sokaklar'ında çaldıkları o güzel zamanları ve Gökkuşağı'nda, o feci derecede evimin salonu kıvamındaki samimi mekanda müzik yaptıkları geceleri hala hatırlıyorum.

keatsandyeatsonyourside:shadow-sea:(via comicallyvintage)

2010-11-30T21:41:00.000+02:00

shadow-sea:(via comicallyvintage)

Ekümenopolis - Fragman

2010-11-25T20:48:00.000+02:00

çok kötü fena

2010-11-22T09:44:00.004+02:00

Anlamadığım, Radyo Televizyon Üst Kurulu'nun neden Bihter'in çalkantılı aşk hayatına ya da Fatmagül'ün başına gelenlere ve diğer tüm dizi karaterlerinin ahlaksız olarak kabul edilen davranışlarına bu kadar burnunu sokup, karışıp, durmadan bu konu hakkında fikirlerini belirtip, evlendirme programlarına ses çıkarmamasıdır.
Türk aile yapısına uygun değil dedikleri dizi seneryolarındakilerden daha da tuhaf şeyler oluyor orada çünkü. Hem de tam olarak gerçek ve üstelik canlı! Daha 20 yaşına yeni girmiş kızların koca aramaları, ekranlara çıkıp şu kadar maaşı olsun, evi olsun falan demeleri bir de utanmadan sıkılmadan.. Türk aile yapısı da bu değil herhalde. Bu kimsesiz zavallı kızları görünce keşke içlerinden bir Bihter çıksa da kurtarsalar kendilerini diye düşünüyor insan.
Bir de tabii bakanlarımız var. Her biri de birbirinden tuhaf. Sanki RTÜK yetmiyormuş gibi onlar da o örümcek kaplamış beyinlerindekileri durmaksızın bize aktarıyorlar. En son bir tanesi -madem konu Bihter' den açıldı- Bihter karakterini canlandıran Beren Saat için "ruhsal ve fiziksel bozukluğu olduğunu düşünüyorum" dedi. Yok hayır, yanlış anladınız. Bihter' e değil. Oyuncu Beren' e dedi bu lafı.
Yani bu bakan hanım ne kadaaarrrr uzak bir mesafeden bakıyor değil mi mevzuya? Ve ta oradan bize akıl falan vermeye çalışıyor. Doğru ve yanlışı işaret ediyor aklınca. Beren'i kötü kadın sanmak, sokakta Erol Taş ile karşılaşınca sinirlenmek, laf atmak gibi bir şeydir ve kanımca bu bir oyuncu için, aslına bakarsanız, bir övgüdür.
Show TV' nin çin çin kızlarından, gece yarısı yayınlanan erotik filmlerden, Cine5' in şifresiz yayınlarından falan nerelere geldik. Şimdi "kapalı" kanallarda dahi sansür var. Yani siz parasını ödediğiniz bir dekoder ile uydudan çeken kanalınızın sadece müsaade edilen kısmını izleyebiliyorsunuz. D Smart' daki Fox isimli kanal, fevkalade dizi Spartacus' u veriyor misal. Ama yersen.. Yahu o zaman ben ne anladım ki Spartacus'tan, Spartacus' un Ilithyia' yı yanlışlıkla fitilediğini görmez isem? Ayrıca Spartacus' ta bizim Zeyna'nın da ateşli sahneleri var. Onları da göremiyorsun bu kanalda.

Aynı kanal Rome' u da yayınlıyor, yine yersen kıvamında. Atia of the Julii ile Mark Antony' nin aşklarının doruk noktasını görmez isem, gerizekalı Octavia' nın ağabeyi ile ensest bir münasebete girdiğini anlamaz isem ne anlarım ki ben Rome'dan?

Bir de Yıldırım Türker anlatsın: http://www.radikal.com.tr/Default.aspx?aType=RadikalYazar&ArticleID=1029687&Yazar=YILDIRIM%20T%DCRKER&Date=22.11.2010&CategoryID=97

Vay be!

2010-11-22T09:03:00.002+02:00

Weirdo*

2010-11-22T00:34:00.009+02:00

"sen başka bir şeysin"

kalabalığın içinde bu sırayla tuşladı harfleri
sonra da gönderdi
mesaj yerine ulaştı ve cevap olarak
"ben de seni seviyorum" tuşlandı gerisin geri
ses çıkmadı daha sonra
sahiden, sevmekten bahseden mi vardı sanki şurada?
ağızdan kaçırılmış bir laf gibi utanıldı sonra
çoktan ileti raporu ulaşan mesajdan
sahi, şu boktan teknolojik romantizmin orta yerinde
seviyorum falan demenin ne anlamı vardı?
herhalde mesajlaşmayı pek de iyi bilmiyordu
sonraları soğuk rüzgarlar esti telefonun öteki ucundan
başka bir şeysin derken
iyi bir halt değilmiş demek aklından geçen
dank etti işte bu...

orada aniden